iraj-nameh

عملكرد سازماني خوب و بد

2011-12-13T07:54:00.003+03:30

هنگامي كه درباره كيفيت عملكرد دانشگاههاي كشور بحث شود، معروف است كه مي‌گويند فرق دانشگاههاي تهران با دانشگاههاي شهرستان در اين است كه دانشگاههاي تهران، ديپلمه‌هاي خوب را مي‌گيرند و دانش‌آموختگاني متوسط را تحويل مي‌دهند. در مقابل دانشگاههاي خوب شهرستان مثل شيراز و اصفهان و تبريز و مشهد و كرمان، ديپلمه‌هاي متوسط را مي‌گيرند و دانش‌آموختگاني خوب و با كارآيي بالا را تحويل مي‌دهند. اين حقيقت را به عينه تجربه و لمس كرده‌ام.

به گمان من همين مضمون را بنوعي مي‌توان به ارزيابي مديريت سازمانها نيز تعميم داد. عملكرد سازماني خوب است كه افراد متوسط را به كار بگمارد و كار نسبتا خوب تحويل دهد. موفقيت سازماني در آن نيست كه افراد خوب را به استخدام درآورد و كار ضعيف تحويل داد. بلكه يك سازمان خوب قادر است با پياده‌سازي يك چارچوب و نظام سالم و مناسب، انگيزه افراد را تقويت كند و تواناييهاي نهفته آنها را بيدار كند. هم اعضايش را رشد دهد و هم خود رشد كند و ببالد.

Gaddafi is dead

2011-10-21T17:38:00.001+03:30

Friday, Oct21 2011

Gaddafi isdead. TV news broadcasters are still all overwhelmed by the news since lastnight. He truly kept his word of dying on the Libyan soil. The so-called“rebels” have finally found and killed him in his hometown of Sirte. We arerushed now by the reports that tell us how “power of the masses” could finallywin over a righteous-to-murder dictator. The looser is depicted as the deviland the winner as the angel.

Hands ofGaddafi’s government were by no means “clean” from an outsider’s perspective; aone-man ruling system lasting for over four decades. Wasn’t anybody else outthere? Sure it was. We are not in the medieval times anymore. Clearly thereshould be a problem. However, how come the Libyan nation crowned him with so muchpride and lived under his rule for decades and now all of sudden feels thirstyto his blood. I don’t remember of any news about internal opposition oruprising in Libya. All about Gaddafi was related to his international affairs:aiding to the Palestinians, supporting international terrorism, the Lockerbybombing and the nuclear weapon programme. Yet to the best of my knowledge, hewas clearing his records on all those cases. He seemed to be trying to be agood boy.

Who can saythat the Libyan “revolution” was by any way “popular”? The uproarious Arabawakening mixed every thing up. What would be normally known as a modern foreigninvasion is now called a popular revolution.

Havinglearned from Iraq and Afghanistan cases, NATO got the UN Security Council’spermit before invading Libya in the name of defending civilian lives and in arather unprecedented modern way. No NATO forces were on the ground to raiseopposition inside their own countries due to possible fatalities. This time theyrecruited the excited Libyan people as soldiers. A Persian proverb says: Hatredin heart makes fighting easy. Then they provided them with logistics, weaponryand ammunition on the ground for 7 months and interfered themselves just in airattacks. 9500 sorties are reported to be carried out over this period. Thismeans some 45 sorties on average per day; to how many cities? There aren’t morethan a handful of cities out there. Anybody who has witnessed an air attackcould have a sense on this figure. They have actually bombarded Libyacontinuously. Certainly they will send the bills to the Libyans later on.

I couldnever believe that the western powers attacked Libya for the sake of Humanity.Everybody is abusing this concept nowadays. Fortunately the Arab awakenings havebeen seen in quite a number of nations to let us see the double standardpolicies of those western powers. Just compare the case of Yemen and Bahrain tothe case of Libya. Their hypocrisy is infuriating. France was to send her armyto help Ben Ali suppress the uprising just before his fall! Now when I seeSarkozy expressing his pride on the Libyan victory with so much emotion, itjust shows his true dishonest nature.

I supportall popular uprising by all means but foreign invasion of an independentcountry, whether it is judged by others as the worst government of the world,or not, could never be acceptable to me. Who can say that the hands of “others”are cleaner than someone like Gaddafi?

UnfortunatelyI think the Libyan nation has not won against Gaddafi by herself and I am notoptimistic to their future. After the fall of Tripoli an interviewee was askedfor what she expected now that they are “free” and she said: “We are happy now.Our streets would be clean”. They don’t clearly know why Gaddafi should bekicked out and what do they expect from the “revolution”.

Thesituation seems so similar to the Iranian revolution against the Shah back in1979. Our nation blinded their eyes to the major positive aspects of the Shah’syet dictatorial regime. They were stimulated by some opposition haranguers anddid what we are regretting now every day after three decades. We fell into amuch deeper and darker well. By the way, the Shah was wise enough not to resistagainst the waves of the people. He was in an inevitable situation: You have toleave when your people, right or wrong, don’t want you anymore. UnfortunatelyGaddafi wasn’t wise enough to do so, at least to prevent his beloved countryfall into chaos and be destroyed.

هميشه منتظريم كس ديگري كارها را بكند

2011-09-24T03:18:00.001+03:30

دو سه ماه هست كه در خيابان جلوي محل كارم، سرتاسر يك كانال كنده اند براي نصبلوله هاي جديد تأسيساتي. طبعا جلوي دروازه ورودي آنجا نيز كنده شد. البتهلوله را بسرعت كار گذاشتند و كانال را پر كردند اما روكش آسفالت باقي ماند.احتمالا دلايل مختلفي براي تأخير داشتند مثل همه پروژه هاي مملكت، اما دست كم يكدليل كه مي شد به اش فكر كرد اين بود كه بايد صبر مي كردند تا خاكي كه ريختند پساز آبپاشي نشست كند و كوبيده شود. به هر حال اين تأخير دوسه ماهي به درازا كشيد.

اما نكته اينجاست. در اين مجتمع بيشاز سي چهل خودرو با راننده مشغول به كارند كه دست كم روزي يكبار و چه بسا بيشتر بهآن وارد و خارج مي شوند. حساب كنيد هر بار كه خودرويي بخواهد از دروازه بگذرد بايداز روي يك كانال به عرض هفتاد-هشتاد سانتيمتر و عمق ده-بيست سانتيمتر عبور كند. شايد تجربه كرده ايد كه وقتي آدم باخودروي خودش از يك همچين مانعي رد مي شود، انگار خودش هم همراه ماشينش درد ميكشد.هرچه نسبت به ماشين حساستر باشي، بيشتر.

در اين مدت، هر روز صبح و شب كه همراه يكي از اين راننده ها از دروازه رد ميشديم يا زبان به گلايه مي گشود يا اگر حرفي هم نمي زد، آن دردي را گفتم مي شد درصورتش خواند. فرض كنيد پروژه تعطيل شده بود. فرض كنيد آنهايي كه مسؤولند نمي داننديا نمي توانند يا اصلا نمي خواهند كار كنند. اما در تمام اين مدت نشد كه يكي ازاين راننده ها يا چندتا از اونها يا همه باهم همت كنند و به اندازه مسير عبورخودروهايشاون توي كانال را موقتا پركنند مثلا با ريختن يه ذره خاك يا چند تا بلوكيا دو تكه ورق و در عوض اين همه مدت، عذاب نكشند. حتما خيلي از راننده ها هربار كهاز روي كانال رد مي شدند از خود ميپرسيدند چرا كسي اين كانال را درست نمي كند.

اين عادت، بدبختانه يكي از مشكلات فرهنگي ماست. اينكه هميشه منتظريم كس ديگرياز راه برسد و مشكل ما را حل كند. هميشه انتظار داريم كس ديگري كار ما را بكند. درحالي كه بايد قبول كنيم اين خود ما هستيم كه از درست شدن يك كار يا حل شدن يك مشكل سود مي بريم.

به چه حقي؟

2011-09-23T02:19:00.000+03:30

دوتا كوهپيماي آمريكايي ديگر را هم ديشب بعد از دو سال آزاد كردند. در واقع آنها را چون برده فروختند در ازاي وثيقه. البته كدام وثيقه؟ تا آدم به چشم نبيند كه حرف اينها را نبايد باور كند. اصلا قرار وثيقه يعني چه؟ كسي كه از اين مملكت رفت، دوباره بازمي‌گردد تا به حكم حبس شما تن دهد! آخر شما يا براستي نمي‌فهميد يا سرتان را مثل كبك در برف فرو كرده‌ايد يا اينكه بقيه را نفهم و كور فرض كرده‌ايد! اگر راست مي‌گفتيد و آنها جاسوس بودند، چه حقي داريد آنها را ببخشيد؟ اصلا چرا حكم اعدام برايشان نبريديد. جرأتش را نداشتيد! تا حالا چندتا از جوانان اين مملكت را به اتهام واهي جاسوسي، چه بسا بي محاكمه سربنيست كرده‌ايد؟ خدا مي‌داند. اگر هم كه بيگناه بودند، اصلا غلط كرديد آنها را گرفتيد و اين نمايش مسخره دوساله را به راه انداختيد. چه حق داشتيد دو سال از زندگي آنها را تباه كنيد؟

چه كسي به شما اين حق را داده كه به جاي اين ملت چنين تصميمات ابلهانه‌اي بگيريد و احمقانه عمل كنيد و آنگاه همه مخارج و تبعات را به حساب ملت فلك‌زده بنويسيد؟ تا كي بايد اين خيانتهاي شما را ببينيم و دم هم نزنيم؟

همكاري داريوش و فرامرز

2011-09-23T02:17:00.000+03:30

همكاري داريوش و فرامرز اصلاني در خواندن ترانه‌هايي مشترك به نظرم كار بسيار بجا و جالبي بوده و محصولات همكاري اين دو هنرمند خوب، مثل كارهاي انفرادي آن دو بسيار شنيدني هستند. ابتكار اين عمل از هر كه بوده، جاي تقدير و سپاس مخصوص دارد.

Shapour Bakhtiar شاپور بختيار

2011-08-08T16:08:00.000+04:30

Rest in peace.
روح بزرگت شاد

Eccentricities of a nightingale

2011-01-26T09:11:00.000+03:30

ديشب تله تئاتر Eccentricities of a nightingale نوشته تنسي ويليامز (Tennessee Williams) را از كانال يوناني BOYAH تماشا كردم كه حدس مي زنم در دهه 1950 يا 1960 ساخته شده بود [تحقيق: سال 1976].

اين كانال يوناني كه به نظر دولتي مي رسد در اغلب اوقات روز جلسات پارلمان يونان را پخش مي كند اما از دم غروب تا نيمه شب (به وقت ما) برنامه هاي مختلف ديگر نمايش مي دهد. اين برنامه ها شامل فيلمهاي مستند طبيعي يا تاريخي يا علمي، گزارش از موزه ها و مراسم هنري، كنسرتهاي موسيقي كلاسيك، اپرا و رقصهاي مدرن يا كلاسيك و بالاخره بعضي روزها در آخر شب يك تله تئاتر يا فيلم سينمايي است. برنامه هاي مستند اغلب مواقع به زبان انگليسي و با زيرنويس يوناني پخش مي شوند.

نكته اساسي و جالب براي من اين است كه آن تله تئاترها يا فيلمهاي سينمايي تقريبا بدون استثنا در زمره آثار كلاسيك و قديمي سينما هستند كه از يك سو شيفته آنها هستم و از سوي ديگر دسترسي به آنها تقريبا غيرممكن است. آثاري مربوط به سه يا چهار دهه قبل و يا حتي قديمي تر. و خوشبختانه اينها اغلب به زبان اصلي انگليسي و با زيرنويس يوناني نمايش داده مي شوند. يكي ديگر از برنامه هاي ديدني و جالب اين كانال، كليپهايي ست كه به صورت ميان پرده پخش مي شوند و موضوعات بشردوستانه دارند مثل پيامهايي ويديويي راجع به يونيسف (UNICEF) يا تقبيح خشونت اجتماعي يا خانوادگي يا تشويق همياري در رفع فقر يا گرسنگي در جهان و غيره. در كل اينچنين برنامه هايي در كانالهاي ديگر كمتر به چشمم خورده تا الان.

خوب، برگرديم به موضوع اصلي. اول اينكه نمي دانم عنوان Eccentricities of a nightingale را به فارسي چه بايد ترجمه كرد كه هم گويا باشد و هم معنادار. مثلا "بلبل خارج خوان" يا "رفتار نامتعارف يك بلبل" يا "بلبل غريب". براستي اين عنوان در انگليسي بسيار رسا و گوياست و با مضمون نمايشنامه، انطباق كامل دارد: داستان زني كه صدايي خوش اما شخصيت و رفتاري نامتعارف و متفاوت با عرف جاري در جامعه دارد. شايد بهتر باشد بگويم: "بلبل متفاوت".

دوم اينكه آدم وقتي فرصت ديدن چنين تئاترهايي را در اين سطح عالي از نظر متن و بازي و ساخت پيدا مي كند، تازه ارزش و معناي حقيقي تئاتر را مي فهمد و اينكه تئاتر ملي ما چقدر با دنياي غرب فاصله دارد. بازي بازيگران عاليست. خانم بريث دانر (Blythe Danner) در نقش "الما" كه ايشان را تا قبل از اين نمي شناختم اما كار او بسيار درخشان است. نقش مرد مقابل او "جاني" را فرانك لانگلا (Frank Langella) ايفا مي كند كه او را قبل از اين يكبار در فيلم كمدي "دوازده صندلي" مل بروكس ديده بودم.

"الما" دوشيزه جوانيست با طرز فكر و انديشه متفاوت با همگنان خود. روشنفكر است. مادري دارد كه دچار ناراحتي روانيست و پدري كه اندرزگوست. در محفلي از دوستان نزديك، به خواندن آثار شاعران و نويسندگان مي پردازند. والدين و اطرافيان او را متفاوت (eccentric) مي شمارند. او دوستي دارد كه با هم علايق و افكار مشترك بسيار دارند اما پيشنهاد ازدواج او را صادقانه رد مي كند چرا كه عاشق او نيست. به او مي گويد:

…we have no desire for each other. I want more…

"الما" از كودكي دلباخته "جاني" پسر همسايه بوده است. "جاني" اكنون از دانشگاه جانز هاپكينز با درجه عالي فارغ التحصيل شده و به عنوان يك پزشك مراجعت مي كند. در حالي كه مادر "جاني" مخالف است، "الما" مي كوشد "جاني" را بسوي خود جذب كند. او را به محفل دوستان خود دعوت مي كند. "جاني"، "الما" را به سينما دعوت مي كند تا به ديدن فيلمي از "مري پيكفورد" بروند. در حالي كه تابستان قبل، پيشنهاد "جاني" را رد كرده است، "الما" به "جاني" مي گويد كه اگر چه متفاوت محسوب مي شود اما آنقدر متفاوت نيست كه از عشق بي نياز باشد و عشق خود را به او ابراز مي كند اما "جاني" در عين حال كه "الما" را تحسين مي كند، پيشنهاد عشق او را رد مي كند. اما "الما" مصمم است از عشق خود كام بگيرد اگرچه يكبار براي هميشه…

ماليه همايوني

2011-01-22T10:47:00.000+03:30

بعد از اينكه ماليات ناحقي به دلايلي از طرف اداره ماليات بر من بسته شد، به اين فكر افتادم تا به قانون ماليات مراجعه كنم بلكه بتوانم از حق خودم دفاع كنم. پس كتابي تحت عنوان مجموعه قوانين و مقررات مالياتهاي مستقيم خريدم و شروع كردم به مرور آن.

در همان ابتداي كتاب به نكته جالبي برخورد كردم. باب اول كتاب به تعريف اشخاص مشمول ماليات مي پردازد و دو ماده و سه تبصره دارد.

ماده اول، فهرست اشخاص مشمول در ماليات را بيان مي كند و ماده دوم فهرست دستگاههاي دولتي كه مشمول قانون مالياتهاي مستقيم نمي شوند.

اما نكته جالب به تبصره سوم ماده دوم برمي گردد كه مي گويد: "معافيت مالياتي اين ماده براي مواردي كه از طرف حضرت امام خميني (ره) يا مقام معظم رهبري داراي مجوز مي باشند براساس نظر مقام معظم رهبري است".

يكي از مهمترين قوانين مملكت حاوي نام دو شخص خاص است و صرفا براساس نظر اين دو تا آدم كه تازه يكي از آنها هم زنده نيست، منتفي مي شود. يك لحظه ديوانه شدم. آخر اين چه قانونيست كه به همين سادگي قابل نقض است. براساس نظر دو تا آدم. كه به هر كي ميلشان اراده كرد بذل و بخشش كنند. اقلا مجوز خاص از طرف يك مجلسي، يك شورايي، يك ارگاني، يك چيزي، باز يك حرفي. اما اينكه آقايان بتوانند چنين قانوني را براحتي دور بزنند واقعا آدم هاج و واج مي ماند. اين هم از قانون اساسي ما.

جهت اطلاع، اصل قانون در 3/12/1366 تصويب شده اما دوبار اصلاحاتي (!!!؟؟؟) در آن اعمال شده، يكي در مورخ 7/2/1371 و ديگري در مورخ 27/11/1380. قطعا اين تبصره بي بديل هم جزو همين اصلاحات بوده است. مرحبا!

عدالت علی

2011-01-11T08:21:00.000+03:30

نمردیم و عدالت علی را هم خوب خوب درک کردیم.

نسرین ستوده را محکوم کرده اند به 11 سال حبس و 20 سال محرومیت از وکالت و 20 سال ممنوعیت از خروج از کشور. من مانده ام که در پرونده این وکیل دعاوی چه جرمی تراشیده اند و چه جوری و با چه رابطه ای از آن جرمها رسیده اند به این حکمهای بدیع و به یادماندنی.

این دستگاه دادگستر لاریجانی هم دیگر بوی تعفن اش عالم گیر شده.

دنیا همینطور نمی ماند. باشید تا عاقبت خود را ببینید.

الحکم یبقی مع الکفر و لایبقی مع الظلم.

به بهانه مرگ علیرضا پهلوی

2011-01-07T10:06:00.000+03:30

هر مرگی دردناک است و مرگ انسان دردناکتر و وقتی کسی خودکشی می کند، آدمی سایه سنگین مرگ را چه ناخواسته و چه خودخواسته بیشتر بر دوش خود احساس می کند. یک لحظه به این فکر می کند که اصلا برای چه زنده است. خود را به جای طرف می گذارد و در ذهن خود علت انتحار او را جویا می شود و شاید از خود بپرسد اگر به جای او بود همین کار را می کرد یا نه. تلخ است. تلخ. آنقدر که هیچ شکری احساس تلخی آن را پاک نمی کند به جز زمان و فراموشی.

آدم به حال شاه بدبخت غصه می خورد. چه سرنوشت تلخی گریبان او و خاندانش را گرفت. پدرش گرفتار تبعید شد. خود او هم در حال بیماری وخیم آواره و بیوطن شد. دختر جوانش چند سال پیش و اکنون پسر کوچکش اینگونه تلخ و غریبانه می میرند. مگر او چه کرده بود که این سرنوشت تلخ برای او و خاندانش رقم خورد. به نسبت همه حاکمان تاریخ ایران، کارهای خوب او و پدرش اگر بیشتر نبوده، بیگمان کمتر نیست.

یاد شعر "روی جاده نمناک" مهدی اخوان ثالث افتادم در رثای دردانه ادبیات معاصر فارسی صادق هدایت:

اگرچه حالیا دیرست کان بی کاروان کولی

از این دشت غبارآلود کوچیده ست

و طرف دامن از این خاک دامنگیر برچیده ست

هنوز از خویش می پرسم گاه:

آه

چه می دیده ست آن غمناک روی جاده نمناک؟

***

زنی گم کرده بوئی آشنا، و آزار دلخواهی؟

سگی ناگاه دیگربار

وزیده بر تنش گمگشته عهدی مهربان با او

چنان چون پار یا پیرار؟

سیه روزی خزیده در حصاری سرخ؟

اسیری از عبث بیزار و سیر از عمر

بتلخی باخته دار و ندار زندگی را در قماری سرخ؟

و شاید هم درختی ریخته هر روز همچون سایه در زیرش

هزاران قطره خون بر خاک روی جاده نمناک؟

چه نجوا داشته با خویش؟

پیامی دیگر از تاریکخون دلمرده سودازده، کافکا؟

_(درفش قهر،

نمای انتقام ذلت عرق یهودی از نظام دهر،

لجن در لج، لج اندر خون و خون در زهر.)_

همه خشم و همه نفرین، همه درد و همه دشنام؟

درود دیگری بر هوش جاوید قرون و حیرت عصیانی اعصار

ابر رند همه آفاق، مست راستین خیام؟

چه نقشی می زده ست آن خوب

به مهر و مردمی یا خشم یا نفرت؟

به شوق و شور یا حسرت؟

دگر بر خاک یا افلاک روی جاده نمناک؟

دگر ره مانده تنها با غمش در پیش آیینه

مگر آن نازنین عیار وش لوطی

شکایت می کند زآن عشق نافرجام دیرینه،

وز او پنهان، یخاطر می سپارد گفته اش طوطی؟

کدامسن شهسوار باستان می تاخته چالاک

فکنده صید بر فتراک روی جاده نمناک؟

***

هزاران سایه جنبد باغ را چون باد برخیزد

گهی چونان گهی چونین

که می داند چه می دیده ست آن غمگین؟

دگر دیریست کز این منزل ناپاک کوچیده ست.

و طرف دامن از این خاک برچیده ست،

ولی من نیک می دانم،

چو نقش روز روشن بر جبین غیب می خوانم،

که او هر نقش می بسته ست، یا هر روز جلوه می دیده ست،

نمی دیده ست چون خود پاک روی جاده نمناک.

بازیهای کودکی من و شاید شما

2010-12-17T15:08:00.000+03:30

برادرزاده من تازه یک سال و چهارماه داره. کافیه یه کاغذ و قلم دست کسی ببینه، حمله کنه و اون رو بگیره و شروع کنه کاغذا رو خط خطی کردن. یا به محض اینکه من رو در حال کار کردن با یه کامپیوتر ببینه میاد سراغ من و مجبورم میکنه نگه ش دارم طوری که دستاش به کلیدا برسه و شروع کنه بازی کردن با کلیدا.

سرگرمی بچه های این روزها با کودکی امثال من خیلی فرق میکنه. بازیهای کامپیوتری، پلی استیشن، فیفا دوهزار و چند و … سرگرمی یکی دوسالگیم که یادم نیست، اگه اصلا همچین چیزی توی زندگیم بوده. از مهد کودک و کودکستان هم اون موقع کسی حرفی نمیزد و به نظرم فکر میکردن کودکستان چیز خوبی نیست. نمی دونم شاید به خاطر مشکلات مالی اون موقع خانواده ها بود. به هر حال فرستادن بچه ها به کودکستان خیلی باب نبود و تعدادشون هم خیلی کم بود.

اما از موقعی که یادم میاد تا قبل از مدرسه رفتن، سرگرمی ما مثلا این بود که با خاک نرم خمیر درست کنیم و باهاش میز و صندلی کوچولو و کاسه بشقاب و قابلمه دسته دار بسازیم. یا اینکه وقتی یه همسایه واسه کار ساختمونی یه بار ماسه مرطوب میریخت تو کوچه، وقتی کسی مشغول کار نبود، دستامون رو تا بازو فروکنیم توی ماسه ها و تونل درست کنیم یا اینکه از آجر شکسته ها به عنوان کامیون استفاده کنیم، روشون ماسه بریزیم، این ور و اون ور ببریم و ادای ماشینا رو دربیاریم.

یاد کاهگل به خیر. هنوزم وقتی یاد عطرش می افتم از خود بی خود میشم. اون سالها که هنوز فرش موزاییک و بتن و آسفالت خیلی رایج نبود روی پشت بوما رو کاهگل می کردن بخصوص توی گرمسیر، میشه گفت اغلب جاهای ایران. هم مصالح محلی و هم خواص فنی عالی که اگه بحثش پیش بیاد میشه مفصل راجع بهش صحبت کرد. بگذریم، زمستونا روی همه پشت بوما سبز سبز می شد. انگار چمن کاشته باشن. اما چون بارونای هر سال یه مقدار از کاهگل رو میشست و با خودش می برد، باید هر چار پنج سال یه دفعه، یه آستر جدید روی کاهگل میکشیدن. خلاصه اینکه هر سال تابستون بالاخره یکی توی کوچه ما کاهگل درست می کرد. کاهگل رو آب مینداختن و میذاشتن چند روز بمونه تا عمل بیاد و اونوقت بود که اون عطری که حرفشو زدم همه جا رو پر میکرد. لذت عطرش بمونه یه طرف، اینکه پاچه های شلوارتو بزنی بالا و پابرهنه بری توی کاهگل و چلق چلق صداشو دربیاری و خنکی ش رو حس کنی، دیگه نگو و نپرس. هرکی اینکارا رو کرده باشه خوب میفهمه چی میگم.

بزرگتر شدیم و رفتیم مدرسه. درکل خارج از مدرسه بازیهای من و برادرام محدود میشه به ابتدا و انتهای کوچه. کافی بود از رصد مادر خارج بشیم تا یا خودش یا خواهرم رو بفرسته دنبال ما و ما رو برگردونه. راستش اینه که حق داشتن، مسایل زیادی بود برای نگرانی…. گذشته از بازیهای گروهی بی نیاز از ابزار که انواع و اقسام داشت و اینجا نمیخوام ازشون بگم، سرگرمیهای ما یکیش که توپ بازی بود (نه الزاما فوتبال) با توپ پلاستیکی یه پوسته یا دوپوسته، شامل دوگل کوچیک، یه گل و یه بک، یه شوته، وسطی… و البته والیبال با توری که از یه طناب درست میشد و گاهی همون بند رخت بود. همیناش یادمه. وقتی تنها بودیم، شوت کردن به یه دیوار تنها راه چاره بود. از این بازیا به جز وسطی که دختر و پسر با هم بازی میکردیم، بقیه اش پسرونه بود.

بازی دیگه هفت سنگ بود البته اغلب اوقات با هفت تیکه موزاییک چون صاف روی هم سوار میشدن. هفت سنگ فقط درصورتی ممکن بود که یکی از بچه ها یه توپ تنیس (به قول ما مخملی) سالم داشت. تو این بازی دخترا هم شرکت میکردن اما همیشه موقع ضربه زدن با توپ باید حواستو جمع میکردی که رعایت حالشون رو بکنی و عوضش تلافیش رو سر پسرا دربیاری.

سرگرمیای دیگه ما که میشه گفت فنی تر بود یکیش این بود که با چوب جعبه های میوه و یه ذره کش و چند تا میخ و البته کلی چوب بری و چوب تراشی، تفنگ و مسلسل درست کنیم. هرچی رگبارش طولانی تر و پرصداتر بهتر و با هم تفنگ بازی میکردیم: سنگر و نارنجک و تیرخوردن و…. به هر حال دوره جنگ لعنتی بود و ما هم بچه جنگ. یادمه آخرای جنگ، که ما تازه معنای اون رو میفهمیدیم، یه مسابقه دو نفره بین ما این بود که دو تا چوب کبریت رو کله به کله فرو کنیم توی زمین و روشن کنیم. یکی عراق میشد و یکی ایران و هرکدوم دیرتر خاموش میشد برنده جنگ بود. حالا که این فکرا رو میکنم، مو به تنم سیخ میشه از چیزایی که اون موقع ذهن ما کودکان چندساله رو پر کرده بود.

بازی دیگه تخته لیچ اسمش بود. یه چیزی شبیه بیس بال. البته بجای توپ از یه تیکه چوب استوانه ای به اندازه کف دست استفاده میشد که دو سرش رو می تراشیدیم و مخروطی شکل میکردیم. زیاد نمیشد این رو بازی کرد چون جا تنگ بود و وقتی میزدی زیر تخته لیچ معلوم نبود کجا بره و به چی بخوره.

سرگرمی دیگه ما این بود که روی زمین، قالب یه چیزی رو مثلا شمشیر می کندیم. بعد بطری شامپو یا ریکا رو آتیش میزدیم و میذاشتیم کم کم آب بشه و قالب رو پر کنه. وقتی سرد میشد یه چیزی از آب در می اومد. البته دوامی نداشت چون پلاستیک ترد میشد و زود میشکست. یه بار یه قطره پلاستیک ذوب شده پاشید روی دست دختر همسایه که واسه تماشا اومده بود. اون هم گریه کنان رفت و مادربزرگ قهارش رو آورد و حساب من رو گذاشت کف دستم.

بازیهای دیگه ای هم بود: فنگ بازی (یا تیله بازی) البته با یه جور فوت و فن خاص که از نظر حرفه ای گری یه چیزی میشد در حد بیلیارد و باعث میشد بعضیها به لقب استاد بزرگ فنگ باز مفتخر بشن؛ دوز، اشتی تی، یه قل دو قل، پِشکل به گال (که یه جور بازی سنتی بختیاریه، البته با استفاده از سنگریزه بجای پشکل برای حفظ بهداشت!) و …

خب به نظر میاد دوره این سرگرمیها گذشته. حتما در دوره های قدیمی تر هم تفاوتهایی بوده. بچه های امروز با چیزهای متفاوتی در اطرافشون در تماس و برخورد هستن و طبیعتا جذب اونها میشن. از طرفی والدین مدرن هم طور دیگه به بچه ها نگاه میکنن و سعی دارن همه جور امکانات به ظاهر پیشرفته رو برای اونها فراهم کنن.

خاصیت بازیهای قدیمی ما این بود که بنوعی خود ما اونها رو خلق میکردیم و به تناسب امکانات و شرایط بهشون شکل میدادیم. به خاطر همین با گوشت و پوستمون اونها رو حس میکردیم و ازشون لذت میبردیم.

از نظر میزان تأثیر در اینکه بچه ها لذت بیشتری از زندگی ببرن و در آینده آدمهای پربارتر و فهیمیده تر و سالم تری بار بیان و درکل در زندگی شخصی، شادتر و موفق تر و برای جامعه هم مفیدتر باشن، اینکه اون جور سرگرمیهای قدیمی بهتر بودن یا سرگرمیهای جدید، چیزیه که باید متخصصین امر درباره اش نظر بدن. اما هر چه هست خاطرات خوش اون سرگرمیهای قدیمی در ذهن من موندگار شده و امیدوارم بچه های امروز و بزرگترهای فردا هم از بازیها و سرگرمیهای امروزشون خاطرات خوب و خوشی داشته باشن، حداقل برای دل خوش کردن.

احترام

2010-11-23T12:20:00.000+03:30

وقتی کسی به تو احترام می گذارد، دیگر احترام گذاشتن برای تو یک انتخاب نیست؛ یک وظیفه است.

زندگی مجازی

2010-11-05T16:11:00.000+03:30

در دنیای قدیم ارتباطات پیشرفته امروزی نبود. آنقدر ارتباطات محدود بود که برای بسیاری آدمها دنیا محدود می شد به همان روستا یا شهر کوچکشان. چه بسا در همان خانه ای که به دنیا می آمدند، تمام عمر زندگی می کردند و در قبرستان همان شهر یا روستا به خاک می رفتند و همین.

حالا ما اینترنت داریم و ایمیل. شبکه های اجتماعی شما را فرا می خوانند که به آنها بپیوندید و با آدمهای زندگیتان در سراسر دنیا ارتباط برقرار کنید. احتمالا هرازگاهی دعوتنامه دوستانی را دریافت می کنید یا می فرستید که مثلا در فیس بوک با هم ملاقات کنید.

اما براستی این ارتباطهای مجازی چقدر در زندگی تان اثر می گذارند. چقدر حس شان می کنید. مثلا یک سلام ایمیلی را مقایسه کنید با سلام یک دوست، فامیل یا همسایه در حالی که دستش را می فشارید، برق چشمانش را می بینید و حرکت لبهایش را دنبال می کنید. گرمی و سردی کلامش را حس می کنید.

شاید روزی دانشمندان بتوانند فشار دست و برق چشمان و حرکت لبها و گرما و سرمای نفس را هم از طریق اینترنت منتقل کنند. چه بسا هم اکنون هم از پس خیلی از این کارها برآیند. آری آنوقت دیگر هیچ احتیاجی به دیدار کسی ندارید. می توانید از همان بیمارستان که از مادر متولد شدید، مستقل و تنها شوید. به مدد تکنولوژی، همه کارهایتان را می توانید از راه دور انجام دهید وهمه نیازهایتان را برآورده کنید. از شیر خوردن از سینه مادرتان گرفته تا کفن و دفن تان وقت مرگ. باز هم کافیست در همان اتاق خصوصی تان بنشینید و کامپیوترتان را به اینترنت متصل کنید و با همه دنیا در ارتباط باشید.

شاید شما هم تجربه کرده اید. همکار اتاق بغلی یا همسایه خانه جقتی تان را شاید چند روز از نزدیک نبینید اما چند تا ایمیل به هم فوروارد می کنید. خوب ایمیل که هست. چه نیازی به دیدن از نزدیک. به خود می گویید همین قدر که باوجود همه مشکلات آنقدر به فکر هم بوده اید که این کار را کرده اید کافیست دیگر.

این چه ارتباطی ست. ارتباط مجازی. در وافع خیال می کنید در ارتباط هستید.

حالا پیش خودتان فکر کنید براستی دنیای ما کوچکتر است یا دنیایی آن آدمهایی که پایشان را از ده یا شهر کوچکشان بیرون نگذاشته بودند اما لااقل با همان آدمهای محدود ارتباطی رودررو، نزدیک و تنگاتنگ و در یک کلام "انسانی" داشتند. آنها زندگی در دنیای کوچکشان را لمس می کردند و ما خیال می کنیم داریم زندگی می کنیم در یک دنیای بزرگ.

مصلحت

2010-10-31T17:18:00.000+03:30

اگر زندگي آنگونه كه دوست داريم نباشد، همان بهتر كه نباشد.

حالم از هر چه مصلحت انديشي است به هم مي خورد.

مگر چقدر و براي چه زندگي مي كنيم.

ساكت شو تا كسي صداي اعتراضت را نشنود.

بگو چشم تا نانت را نبرند.

بايد تحمل كني چون…

بسوز و بساز…

Feel the heat around the corner

2010-10-25T17:02:00.002+03:30

Heat is a 1995 crime film directed by Michael Mann with Al Pacino and Robert De Niro as the main roles. A quote from the movie which impressed me more than ever was:
“Don't let yourself get attached to anything you are not willing to walk out on in 30 seconds flat if you feel the heat around the corner”.

This was the way that the main guy stuck to until he got attached to his girl. Then he found that his life means nothing without her. Yet when he "feels the heat around the corner" walks out on her in a couple of seconds watching her in the eyes, but leaves with her the baggage of luck (money) and end up shot dead a few minutes later.

بهرام بيضايي هم رفت

2010-09-26T13:02:00.002+03:30

حالا بنشينيد و دستپخت هنرمندان ملتزم الولايت را نوش جان كنيد و حتما بعدش استفراغ.

ديگر حتي حسرت ديدن يك فيلم در يك دهه را از بيضايي و همتايان او بايد در دل خفه كنيد. در مملكتي كه سينماي آن جولانگاه ده نمكي ها و شمقدري ها و شورجه ها و فرج الله سلحشورهاست ديگر چه جايي براي بهرام بيضايي ست. اين هم او بود كه همين قدر هم ماند و كشيد و تاب آورد، آن هم به خاطر دلبستگي او براي كار كردن به زبان فارسي.

بسادگي شما را مي كشند. لحظه لحظه عمرتان را براي يافتن روزنه اي براي نفس كشيدن صبر مي كنيد و جان مي كنيد و آخر هيچ. يك لحظه درمي يابيد كه عمر رفته و نگذاشتند حتي يك نفس بكشيد.

مگر اين عمر براي چيست؟ آيا فقط براي كشتن هر ساعت و هر روز و هر سال آن؟

پينوشه، ويكتور خارا را كشت و او هم مرد. به همين سادگي. تا ابد هم كه اين را بنويسند و بگويند چرا و چگونه؛ كيست كه او را زنده كند. فكرش را بكنيد اگر او همين دوران را به جاي خوابيدن در قبر، زندگي كرده بود در اين سي و هفت سال چه ترانه ها كه نخوانده بود، چه نمايش ها كه به صحنه نياورده بود و چه درسها كه به شاگردان نياموخته بود. اما او را كشتند و مگر جايگزيني يافت؟ زهي خيال باطل!

چه دردي مي كشيد بوعلي سينا آنجا كه گفت:

در همه دهر چو من يكي و آن هم كافر --- پس در همه دهر يك مسلمان نبود

همسر، مشابه یا متفاوت

2010-09-12T17:29:00.000+04:30

می گویند برای هر کس در این دنیا جفتی هست که اگر به وحدت برسند مثل دو نیمه سیب یکدیگر را کامل می کنند. اگر چنین باشد هم با حساب وسعت دنیا و جمعیت انسانها احتمال اینکه کسی جفت رؤیایی خود را پیدا کند تقریبا صفر است. نمی دانم آن کسی که برای نخستین بار این فرضیه را مطرح کرده اصلا خود نمونه ای از جفت رؤیایی را مشاهده کرده یا فقط خواب و خیال دیده است.

در دنیای واقعی باید جست و برگزید. سؤالی در ذهن من این است که دو نفر باید به هم شبیه باشند یا متفاوت. آیا هر کس باید به دنبال کسی باشد که حتی المقدور مثل خود اوست یا با او متفاوت است. گاه می گویند هر کس ناخودآگاه به دنبال رفع نقایص خود است پس در جستجوی کسی ست که نقاط ضعفش در او نقطه قوت باشد. مثلا کسی که اعتماد به نفس ندارد احتمالا کسی را خواهد خواست که اعتماد به نفس بالا داشته باشد. اما شاید این طور هم نباشد مثلا چه بسا یک ضعیف النفس از قوی النفس ها بهراسد و برعکس به سمت امثال خود کشیده شود: کبوتر با کبوتر، باز با باز.

به نظرم آدمهایی که اولا خود را شناخته باشند و ثانیا بقدر کافی شخصیت خود را دوست داشته باشند (اما نه خودپرست) و به اصطلاح ازخودبیزار نباشند (این شاید معادل اعتماد به نفس باشد)، دنبال آدمهایی خواهند گشت که مثل خودشان باشند. این مثل خود بودن به معنای کپیه بودن یا تشابه در صفات معین نیست. شخصا آن روحیه عمومی ست که مد نظر من است. منظور اینکه یک آدم خودشناخته و قوی، اگر فرد دیگری را بشناسد که واجد همین خصوصیات باشد به او جذب خواهد شد؛ ممکن است الزاما او را دوست نداشته باشد اما فکر می کنم حتما به او احترام خواهد گذاشت. مثل دو دشمنی که به یکدیگر دست کم در نزد وجدان خود به واسطه همتا بودن و ممتاز بودن احترام می گذارند اما چه بسا بر سر منافعی با هم بجنگند. پس اگر منافع مشترکی وجود داشته باشند، پس از احترام به دوستی خواهند رسید.

فکر می کنم قاعده ثابتی از نظر تشابه یا اختلاف برای همه وجود ندارد بلکه بیشتر به خصوصیات آدمها بستگی دارد از نظر سطح شعور و درک جنبه های مادی و معنوی زندگی. به طور کلی شاید بتوان گفت در بعضی صفات تشابه و در بعضی دیگر تفاوت لازم باشد. مثلا از نظر تفریحات مورد علاقه باید تشابه وجود داشته باشد. قرار است دو نفر با هم زندگی مشترک داشته باشند پس برای آنکه بتوانند با هم وقت بگذرانند باید از موضوعات مشترک لذت ببرند. یا از نظر اهمیت بهداشت در زندگی، باید تشابه دیدگاه وجود داشته باشد. قرار نیست یکی مدام کثیف کاری کند و در عین حال تمیزکاری هم برایش بی اهمیت باشد و دیگری یا مدام حرص بخورد و یا پیوسته کثیف کاریهای او را جمع کند. این منصفانه نیست و منجر به آزردگی یا ناسازگاری خواهد شد.

در مقابل از نظر سلطه گری و سلطه پذیری باید بین دو نفر تفاوت وجود داشته باشد. اگر هر دو نفر سطه گر باشند، نمی توانند با هم به توافق برسند چون مدام یکی می کوشد نظر خود را به دیگری تحمیل کند و بلعکس. به نظر من، یک زوج باید در این صفات با هم متفاوت باشند اما نه بیش از حد. اگر تفاوت آنها در این صفت زیاد باشد منجر به زن ذلیل یا مرد ذلیل شدن یکی از طرفین خواهد شد که اصلا جالب نیست. به نظرم تفاوت باید در یک حد بهینه باشد طوری که زمینه برای به توافق رسیدنها فراهم باشد.

برای کسی که ارزش زندگی عاشقانه و دوستانه را در کنار یک همسر (و نه یک دون سر یا بالاسر) درک نکرده باشد، فکر می کنم حرجی بر او نیست و چه بسا خود نیز علاقه مند باشد به عرف نادرست جاری در جامعه ما یعنی ازدواجهای برنامه زیری شده تن بدهد اما اگر کسانی ارزش آنچنان زندگی را فهمیده باشند، به نظر من باید این فرصت برای آنها در جامعه فراهم شود تا جفت خود را بشناسند و بیابند اما بدبختانه از قانون گرفته تا عرف و مذهب، همه در برابر این حقیقت قد علم کرده اند.

The Book of Eli

2010-09-12T17:27:00.000+04:30

در فیلم The Book of Eli دنیای سیاه و سفیدی تصویر شده که در آن همه چیز به انتها رسیده است. یک جور آخرت. آخر دنیا. انگار که در اثر چیزی مثل یک جنگ اتمی یا شبیه آن، همه چیز نابود شده باشد. از انسانها تنها گروههای اندکی باقی مانده اند که در جامعه هایی کوچک و محدود با هم سر می کنند. آب متاع گرانبهایی ست که در صفهای طولانی جرعه جرعه توزیع می شود و دست یافتن به یک جرعه آن ممکن است به بهای جانتان تمام شود. تصویر صف آب، شبیه آن چیزیست که امروز هم در برخی نقاط افریقا و آسیا تجربه می شود (در شرق) و مشاهده اینکه هر کس به اسلحه مختلف مجهز است و هر آن خطر درگیری وجود دارد خاطره غرب وحشی در فیلمهای وسترن را به یاد می آورد.

لابد آنجا که همه چیز مخروبه و سیاه است، شرق است. آسمان شرق تاریک است و پوشیده از ابرهای سیاه و همه زمینها خشک.

الای (یا الیاس- دنزل واشینگتن) آخرین نسخه بازمانده انجیل را با خود به غرب می برد و دختری نیز که از اوضاع شرق ناراضیست هم با او همراه می شود. در غرب همه چیز روبه راه است و تمیز. در غرب رنگ آبی آسمان پیداست. در موزه غرب گنجینه دانش و هنر و ادب قدیم را نگاه می دارند. شکسپیر، موتزارت،… و از او نیز به گرمی استقبال می کنند.

او آخرین نسخه انجیل را برای کاتب موزه تقریر می کند و همچون رسولی که رسالت خود را انجام داده و باری را بر زمین نهاده باشد، در حالی که با دشداشه سپید ظاهری خاورمیانه ای به خود گرفته، آخرین نفسهایش را می کشد و جان می دهد.

پس از مرگ الای، از دختر می خواهند که در غرب بماند و از همه چیز برخوردار شود اما او تصمیم می گیرد به خانه بازگردد، شاید بنا به نصیحت الای آنجا که وقتی با نارضایتی دختر و میل به مهاجرت او روبرو می شود، خطاب به او می گوید: اگر از جایی که در آن زندگی می کنی ناراضی هستی، آن را تغییر بده.

الای در جایی از فیلم می گوید: هر کاری که می کنی باید نفعش برای دیگران بیش از خودت باشد. این حرف به نظرم معیار بدی نیست برای تشخیص راه. این فیلم را در ژانر حادثه ای دسته بندی کرده اند و با این حساب نباید انتظار زیادی از مضمون آن داشت اما اشاراتی مثل این در متن فیلم هست که توجه به آنها خالی از لطف نیست.

درباره عشق

2010-07-28T16:45:00.000+04:30

امروز وبلاگ زير را پيدا كردم. به نظرم خيلي جالب بود.

http://1anahid.blogfa.com/cat-2.aspx

موسيقي

2010-07-21T17:10:00.001+04:30

آه اگر موسيقي نبود، تا به حال مرده بودم

آدميزاد

2010-07-20T18:02:00.002+04:30

چه ساده يادمان مي رود كه ما هم آدميزاد هستيم.

بسادگي يادمان مي رود كه تنها به همين يك دليل ساده، آنقدر دست و پا بسته ايم و دچار چنان محدوديتهايي هستيم كه نبايد انتظارات بلندپروازانه از خود و ديگران داشته باشيم. وقتی به آدمیزاد بودن خود و اطرافیانمان فکر کنیم، راحت تر می شود خطاها و گناهان یکدیگر را درک کرد. در عين حال تنها به همين دليل ساده واجد خصوصيتهايي هستيم كه هيچ موجود ديگري ندارد اما بهره اي از آنها نمي گيريم. انسانیم و چه کارهایی که نمی توانیم تجربه کنیم.

شايد زندگي انسان بدوي يك امتياز نسبت به زندگي انسان مدرن داشته باشد و آن اينكه انسان بدوي، براستي زندگي را لحظه به لحظه لمس مي كرد. دم به دم به دنبال غريزه؛ بي ترديد اين سطحي ترين شكل زندگي ست اما كيست كه بداند كداميك به اصيل ترين شكل زندگي نزديك تر است: زندگي بدوي يا زندگي مدرن البته به آن شكل روزمره اي كه ما مي گذرانيم.

اما انسان مدرن بيش از آنكه زندگي كند، به بايد و نبايدها فكر مي كند و درگیر هست و نيستها می شود. بيش از آنكه با وجود خود زندگي را تجربه كند، زندگيهاي ديگر را تماشا مي كند. ساعتها پاي تلويزيون مي نشيند تا زندگي كردن ديگران را نظاره كند و شايد پيش خود فكر كند كه دارد زندگي مي كند. وارد دنياي مجازي فيلمها و بازيهاي كامپيوتري و كتابها مي شود و چه بسا از دنياي واقعي غافل شود.

اما زماني كه افكار پريشان ناشي از دردي و رنجي و گرهي، گريبان تو را را گرفته، دستت به هيچ كاري نمي رود و راهي نمي يابي كه در فراموش كردن درد ياري ات كند و به دنبال دستاويزي ميگردي كه لحظه‌اي آرام شوي، چه مرحمي بهتر از سر كشيدن و خود را غرق كردن در دنياي مجازي يك كتاب يا فيلم خوب.

باید بسیار کتاب خواند، فیلم تماشا کرد و تجربه های دیگران را به هر شکل دید و شنید اما این خواندن و دیدن و شنیدن نباید با اصل زندگی اشتباه شود. این تجربه ها باید به ما کمک کند تا بهتر زندگی کنیم. دیگران نمی توانند به جای ما زندگی کنند. این خود ما هستیم که باید زندگی کنیم. زندگی فرصتی ست که در اختیارمان قرار داده شده و نباید آن را از دست بدهیم. اینجا خبر از مسابقه نیست. زندگی هر یک از ما منحصربفرد و تنها و تنها مخصوص ماست، نه هیچکس دیگر. هرچه در این مسیر پیش آید چه موفقیت و چه شکست، از آن خود ماست.

مشاوری می گفت اینقدر نگو: باید اینطور… و نباید آنطور…. بلکه بگو: بهتر است اینطور… خوب نیست آنطور… و… یعنی اینکه نگاه جزمی و خط کشی شده نداشته باش. این حرف درستی ست و آن را قبول دارم و این نوشته شاید بنوعی به همان مضمون بازگردد. اما وقت نوشتن اینقدر راحت نیست که جمله ها را آنگونه مرتب کرد. به هر حال منظور من از باید ونبایدهایی که در این نوشته خواندید هرگز آن نیست که بخواهم خط مشی برای کسی ترسیم کنم. زندگی هر کس تمام و کمال مال خود اوست.

غربت

2010-07-14T17:40:00.001+04:30

A lone white sail shows for an instant

Where gleams the sea, an azure streak.

What left it in its homeland distant?

In alien parts what does it seek?

——— Mikhail Lermontov

بادبانی سپید و تنها، یک لحظه پدیدار می شود

آنجا که باریکه ای لاجوردی، سطح دریا را روشن می کند.

در سرزمین دوردست خویش چه جا گذاشت؟

در غربت به دنبال چیست؟

——— میخائیل لرمونتوف

ترجمه: ايرج

علت حضور بي فروغ ستارگان بزرگ فوتبال در جام جهاني از نگاه مارادونا

2010-07-07T15:59:00.001+04:30

براي مشاهده منبع اصلي، كليك كنيد.

نوشته: دان وتزل

ترجمه: ايرج

در جام جهانی اخیر فوق ستارگان فوتبال بی فروغ بودند. بازیکنانی همچون لیونل مسی، کریستیانو رونالدو ، کاکا، وین رونی و دیگران نتوانستند آنچنانکه سزاوار این مسابقات بود موجب موفقیت خود و تیمهای متبوعشان شوند.

علت این پدیده از نظر افکار عمومی: خودخواهی بیش از حد ستاره ها مانع از همراهی و مشارکت مؤثر آنها در کار تیمی شد.

و اما نظر دیه گو مارادونا: بر خلاف قدیم، ستاره ها به قدر کافی خودخواه نبودند. "امروزه بازیکنان اجتماعی تر و تیمی تر هستند." این گفته سرمربی آرژانتین است پس از آنکه تیم پرستاره اش از جام جهانی حذف شد.

این سخن با آنچه ما معمولابه آن اعتقاد یا انتظار داریم تضاد دارد. علت حضور اروگوئه و هلند در نیمه نهایی امسال، بازیهای تیمی و فارغ از تکروی آنهاست. همگان چنین روحیه ای را تحسین می کنند.

حرف مارادونا این است که چنین طرز تفکری آنچنان شایع شده که در واقع موجب نابود شدن ستاره ها شده است به گونه ای که دیگر مثل یک ستاره عمل نمی کنند.

اگر هر کس دیگری به جز مارادونا این حرف را زده بود، کمتر کسی آن را جدي مي گرفت. کسی نیست که بهتراز او بداند یک بازیکن پراستعداد به چه چیزی نیاز دارد تا به یک بازیکن خارق العاده تبدیل شود و جام جهانی را در قبضه خود درآورد. هیچکس نتوانسته این مسابقات را فتح کند آنگونه که مارادونا آرژانتین را به قهرمانی 1986 رساند.

استدلال او این است که یک ستاره باید مثل یک ستاره رفتار کند. اینکه او از هم تیمی هایش بهتر است باید مثل امری بدیهی باشد. به جای اینکه بخواهد از آن بابت عذرخواهی کند، باید آن را به دیگران یادآوری کند و آنها را وادار به پذیرفتن آن کند. او باید بقیه را نه به عنوان یکی از آنها بلکه به عنوان مافوق آنها، رهبری کند. اين مسأله، شخصیتي ست.

مارادونا می گوید: "ما خودخواه تر بودیم". این شاید نخستین بار است که یک بازیکن قدیمی چنین حرفی درباره یک دوران سپری شده بر زبان رانده باشد. "شاید در آن زمانها خودخواه بودن بازیکنان بود که بقیه تیم را وادار میکرد برای ما کار کند".

بازیکنان جدید مورد توجه زیادی هستند. تبلیغات تلویزیونی، بازیهای ویدیویی و پوشش رسانه ای. آنها شخصیتهای تک نامی در سراسر جهان هستند.

امروز شما نمی شنوید کسی بگوید که بقیه تیم برای آنها کار می کند كه در اینصورت آماج حمله و سرزنش خواهد شد. در عوض ستارکان امروزی از راه خود خارج می شوند تا از هم تیمی هایشان حمایت کنند و مدام اين گفته را تکرار می کنند که هیچ بازیکنی مهم تر از سایر بازیکنان نیست.

مارادونا می گوید، تنها بعضی بازیکنان مهمترند.

در ذهن خود حساس ترین مکانهای موجود روی زمین را تصور کنید: میدان جنگ، کابین خلبان یک هواپیمای مسافربر یا میز اتاق عمل. در این مکانها، هیچ خطایی پذیرفته نیست. در این مکانها، فاصله بین ستاره (فرمانده، خلبان) و دیگران (سربازان، مهماندار) کاملا روشن است. معاشرت بین طبقات ممنوع است – سربازان وظیفه با افسران ناهار نمی خورند – و دستور مافوق مطاع است.

براي هيچ مريضي تحت عمل جراحي قلب باز اهميت ندارد كه جراح با پرستار رابطه دوستي دارد يا به او كمك مي كند. اما اين ذهنيت را كه پرستار كاري نخواهد كرد كه موجب نارضايتي جراح شود و در همه حال از جراح اطاعت مي كند، احتمالا هم مثبت ارزيابي مي كنند. براي رهبر بودن بايد از همه بااستعدادتر بود.

در روزگار مارادونا، چنين روحيه اي در تيم حاكم بود. او مارادونا بود و ديگران نبودند. مارادونا مي گويد: "روزگار عوض مي شود."

امروز، بازيكن ستاره بايد سربه زير باشد و حمايت خود را از ديگران دريغ نكند. و نه تنها در ميدان بازي بلكه در همه جنبه هاي زندگي تيمي. همه بازيكنها مي دانند براي اينكه در بازي بهتر عمل كنند به كمك بقيه نياز دارند. بايد كسي توپ را به آنها پاس دهد يا پاسي را بگيرد. اما سؤال اين است كه آيا خارج از زمين هم، يكي براي همه، همه براي يكي، بهترين ايده است؟

جواب دادن به اين سؤال دشوار است. مارادونا تنها همان روحيه اي را مي شناسد كه سبب شد او كشوري را به شكوه جام جهاني رهنمون شود. اما مطمئنا اين تنها راه حل نيست. با اين وجود يكي از راه حلها هست و در شرايطي كه اكثر بازيكنان درجه يك دنيا در خانه به تماشاي بازيهاي نيمه نهايي خواهند نشست و سرزنش اطرافيان از بازيهاي خودخواهانه همچون زنگ در سرشان نواخته خواهد شد، چه بسا خلاف اين راه درست باشد. شايد آنها آنقدر كه بايد و شايد، خودخواه نبودند.

شايد حق با مارادونا باشد. شايد دنياي فوتبال قدرت و اراده خود را از دست داده است.

حذف آرژانتين از جام جهاني 2010

2010-07-04T17:46:00.000+04:30

آرژانتين ما هم ديروز حذف شد و همه اميدهايي كه به اين جام بسته بوديم، چون دود در هوا ناپديد شد. لعنت به اين فوتبال كه ترا محو خود مي كند، به پرواز درمي آورد و يكباره بر زمين مي كوبد.

جاي گله گذاري نيست. فوتبال نامردي نكرده. ذات خود را همچون گذشته به نمايش درآورده: دگرديسي پيوسته.

من به فوتبال مديونم از آن رو كه در روزگاري نه چندان دور كه از فرط فشار و درد و رنج زندگي و تنهايي، مرا مأوايي نبود، مرحم دلم شد. شور و دگرگوني مدام و ماهيت تصادفي و رنگ به رنگ فوتبال كه به عينه شاهد آن بودم و هستيم، همچون مرحمي بود كه دل را خوش مي داشت و روزنه اي از اميد به فردايي شايد بهتر را نويد مي داد.

عشق ظاهری یا باطنی

2010-06-23T22:35:00.000+04:30

فکر می کنم دوست داشتن یا عشق حقیقی زمانی شکل می گیرد که علاقه یا عشق بر جنبه های روحانی و معنوی پایه ریزی شده باشد و نه خصوصیات ظاهری و فیزیکی. ظاهر انسان تغییر می کند و روند طبیعی پیر شدن هرکسی، زوال ظاهر است. گاهی با یک حادثه ناگهانی، زیبایی ظاهر از بین می رود. به خاطر همین، روابطی که بر اساس زیبایی و جذابیت ظاهری به وجود می آید دوام ندارد. اغلب می بینیم زندگیهای مشترک پس از چند سال سرد و بیروح می شوند و اگر تعهد خانوادگی یا ترس از بدتر شدن زندگی یا شرم و حیا و … که در جامعه ما رایج است نبود، چه بسا آمار طلاق بسیار بیشتر می شد.

اما اگر کسی را به خاطر خصوصیات معنوی اش بخواهی مثلا اخلاق خوب یا دانش زیاد یا طرز نگاه به زندگی یا قوه درک و فهم یا پرهیزگاری یا شجاعت یا هر خصوصیتی که تو برای آن ارزش قایل هستی و سبب حس احترام فوق العاده به طرف مقابل می شود، شاید این علاقه هرگز فروکش نکند و چه بسا رو به فزونی باشد. چون معمولا این جور خصوصیات آدمها روز به روز بهتر و متعالی تر می شود. این گونه ای از عشق باطنی ست که من آرزویش را دارم و انتظارش را می کشم.

البته جذابیت ظاهری، امری انکارناپذیر است. کشش فیزیکی، نقطه شروع هر رابطه است اما بی تردید برای تداوم آن کافی نیست.

سفر زندگي

2010-06-23T09:44:00.001+04:30

زندگي مثل يك سفر است و از اين نظر براي همه انسانها يكسان است، خواه انسان نخستين، خواه انسان آخرين. مهم است كه بدانيم در جاده زندگي به كدام سمت و براي چه راه مي رويم. در نقطه شروع كجاييم و در آخر راه كجا.

اگرچه شرايط غيراختياري مثل والدين يا محيط ما را در بدو تولد در كنار يكي از جاده هاي زندگي پياده مي كنند اما هر كس در زندگي خود اين فرصت را دارد كه راهش را بشناسد و تغيير دهد.

مهم است كه بتوانيم همچون يك ناظر هوايي از بالا به صفحه زندگي و راههايي كه در آن هست و جايي خود ايستاده ايم يا جاده اي كه بر آن پيش مي رويم نگاه كنيم و بفهميم كه چه مي كنيم. به كجا، چگونه و براي چه مي رويم.

در اين جاده اكثر آدمها تنها به يك دليل ساده حركت مي كنند و آن اينكه ديگران هم همين كار مي كنند. عده اي زورمدار ضعيفاني ديگر را برده خود مي كنند. بعضي آدمها به اختيار يوغ بر گردن خود مي گذارند و كوركورانه به دنبال ديگراني راه مي افتند. برخي در اين راه بر دوش ديگران سوار مي شوند و عده اي از سروكول هم بالا مي روند به خيالات واهي، زودتر رسيدن يا بيشتر اندوختن. و گاه آدمهايي از ترس راهزنان و مقصد نامعلوم، نيمه راه، كنار مي كشند.

دستاورد آدمها در سفر زندگي به تناسب شعور و دركشان از تصوير بزرگ زندگيست.

من از اين راه نمي ترسم. از اين بيزارم كه راه يا ردپاي ديگران را دنبال كنم. دوست دارم راهم را خود برگزينم و از منظره هاي بين راه و چه بسا پايان راه لذت ببرم.

و چه خوب اگر همراهي عاشق در كنار تو باشد. زندگي بي عشق يعني هيچ، البته براي آنكه معنا و ارزش عشق حقيقي را فهميده باشد.

رابطه هاي انساني

2010-06-22T10:20:00.001+04:30

وقتي دو دوست با هم خيلي يكدل و يكرنگ و همراه باشند، يكديگر را خواهر يا برادر خطاب مي كنند.

وقتي با خواهر يا برادري احساس راحتي و صميميت خيلي زياد داشته باشند، او را دوست مي نامند.

عنوانهايي كه ما براي تعريف نوع رابطه بين خود و اطرافيان مان به كار مي بريم اگرچه ممكن است در ظاهر يك كلمه باشند اما در ناخودآگاه و حتي خودآگاه ما، از عمق و معناي گوناگوني برخوردار هستند. به عبارت ديگر دوستي يا خواهري يا … سطوح متعددي دارد.

در روابط خوني، ابتدايي ترين سطح رابطه همان آشنايي ست كه جبرا به واسطه حضور مشترك در يك خانواده يا جمع فاميلي ايجاد مي شود. محمل اين آشنايي، اطلاع از سابقه يكديگر و دارايي و منافع مشترك (والدين، مال و ثروت، امكانات و …) است. يك رابطه خوني ممكن است با گذشت زمان تنزل يا ارتقا پيدا كند. هر چه اين ارتباط تنگاتنگ و صميمانه تر باشد، به نوعي دوستي عميق بدل مي شوند و چه بسا چنين كساني براي ابراز عمق رابطه شان و گذشتن از مرزهاي رابطه خوني، يكديگر را دوست هم بنامند يا بدانند بيش از آنكه به رابطه خوني بپردازند.

در مقابل، در دوستي، باز هم ابتدايي ترين سطح رابطه همان آشنايي ست كه به واسطه حضور (اختياري) در يك مكان و يك زمان و ايجاد نوعي ارتباط كلامي يا بصري شكل مي گيرد مثلا دو همكلاس يا دو همكار. محمل آشنايي، اين بار دانستن نام يا مقام يكديگر يا كار مشترك يا نياز شغلي است. اگر دو نفر بتدريج درهاي حريم خود را به روي يكديگر بگشايند (و اين بستگي به خلقيات، توانايي برقراي ارتباط اجتماعي، نيازها، اطلاعات،… هر فرد دارد) سطح دوستي محكم و محكمتر مي شود و عمق پيدا مي كند، گويي كه اين دو از ابتدا يكديگر را مي شناخته اند و نوعي ارتباط خوني فرضي با هم داشته اند. اينجاست كه خود را پدر، خواهر، برادر يا … هم مي نامند.

از دل برود هر آنكه از ديده برفت. هم در نوع رابطه اول (خوني) و هم در نوع دوم (دوستي) با از بين رفتن محل آشنايي و رابطه، مثلا رفع نياز و همكاري شغلي يا تقسيم ميراث فرزندان درصورتي كه ارتباط مستقيم به علتي ديگر ادامه پيدا نكند، رفته رفته رابطه هايي كه روزي نزديك و ناگسستني به نظر مي رسيد، چه بسا رنگ ببازد و حتي به فراموشي سپرده شود.

مي گويند blood is thicker than water خون غليظ تر از آب است و مراد اينكه هيچ چيز جاي رابطه خوني را نمي گيرد.

من به اين گفته باور ندارم. چه زيباست كه دوستاني داشته باشيم، نزديك و صميمي مثل خواهر يا برادر و برادر و خواهري، نزديك و صميمي مثل دوست.

از رابطه هايي كه علت شكل گرفتن و تدوام آنها نياز فيزيكي (مثلا شغلي، درسي،…) يكطرفه باشد بيزارم و به نظرم اين نوع روابط انساني نيستند. اين نوع رابطه ها نوعي سوء استفاده هستند از يكديگر. در وجود هر انسان، جنبه احساسي اصل است. پس حتي اگر به كسي به خاطر نياز فيزيكي نزديك مي شويم و ارتباطي برقرار مي كنيم، مبادا آن رابطه را بر مبناي همان دليل ادامه دهيم.

به خاطر همين، رابطه هايي را كه بين زن و مرد يا دختر و پسرها، بدون عشق ايجاد مي شود، دوست ندارم و با آن باور ندارم. زندگي مشترك تنها با وجود عشق معنا پيدا مي كند.

عاشق یعنی کسی که قلبش از چشمهایش می چکد

2010-06-20T16:26:00.001+04:30

كرگدن و پرنده

نويسنده: گمنام

یک کرگدن جوان، تنهایی توی جنگل می رفت. دم جنبانکی که همان اطراف پرواز می کرد، او را دید و از او پرسید که چرا تنهاست.

کرگدن گفت: همه کرگدن ها تنها هستند.

دم جنبانک گفت: یعنی تو یک دوست هم نداری؟

کرگدن پرسید: دوست یعنی چی؟

دم جنبانک گفت: دوست، یعنی کسی که با تو بیاید، دوستت داشته باشد و به تو کمک بکند.

کرگدن گفت: ولی من که کمک نمی خواهم.

دم جنبانک گفت: اما باید یک چیزی باشد، مثلاً لابد پشت تو می خارد، لای چین های پوستت پر از حشره های ریز است. یکی باید پشت تو را بخاراند، یکی باید حشره های پوستت را بردارد.

کرگدن گفت: اما من نمی توانم با کسی دوست بشوم. پوست من خیلی کلفت و صورتم زشت است. همه به من می گویند پوست کلفت.

دم جنبانک گفت: اما دوست عزیز، دوست داشتن به قلب مربوط می شود نه به پوست.

کرگدن گفت: قلب؟ قلب دیگر چیست؟ من فقط پوست دارم و شاخ.

دم جنبانک گفت: این که امکان ندارد، همه قلب دارند.

کرگدن گفت: کو؟ کجاست؟ من که قلب خودم را نمی بینم!

دم جنبانک گفت: خب، چون از قلبت استفاده نمی کنی، آن را نمی بینی؛ ولی من مطمئنم که زیر این پوست کلفت یک قلب نازک داری.

کرگدن گفت: نه، من قلب نازک ندارم، من حتماً یک قلب کلفت دارم.

دم جنبانک گفت: نه، تو یک قلب نازک داری. چون به جای این که دم جنبانک را بترسانی، به جای این که لگدش کنی، به جای این که دهن گنده ات را باز کنی و آن را بخوری، داری با او حرف می زنی.

کرگدن گفت: خب، این یعنی چی؟

دم جنبانک جواب داد: وقتی که یک کرگدن پوست کلفت، یک قلب نازک دارد یعنی چی؟! یعنی این که می تواند دوست داشته باشد، می تواند عاشق بشود.

کرگدن گفت: اینها که می گویی یعنی چی؟

دم جنبانک گفت: یعنی ... بگذار روی پوست کلفت قشنگت بنشینم، بگذار...

کرگدن چیزی نگفت. یعنی داشت دنبال یک جمله ی مناسب می گشت. فکر کرد بهتر است همان اولین جمله اش را بگوید. اما دم جنبانک پشت کرگدن نشسته بود و داشت پشتش را می خاراند.

داشت حشره های ریز لای چین های پوستش را با نوک ظریفش برمی داشت. کرگدن احساس کرد چقدر خوشش می آید. اما نمی دانست دقیقاً از چی خوشش می آید.

کرگدن گفت: اسم این دوست داشتن است؟ اسم این که من دلم می خواهد تو روی پشت من بمانی و مزاحم های کوچولوی پشتم را بخوری؟

دم جنبانک گفت: نه اسم این نیاز است، من دارم به تو کمک می کنم و تو از اینکه نیازت برطرف می شود احساس خوبی داری، یعنی احساس رضایت می کنی. اما دوست داشتن از این مهمتر است.

کرگدن نفهمید که دم جنبانک چه می گوید اما فکر کرد لابد درست می گوید. روزها گذشت، روزها، هفته ها و ماه ها، و دم جنبانک هر روز می آمد و پشت کرگدن می نشست، هر روز پشتش را می خاراند و هر روز حشره های کوچک را از لای پوست کلفتش بر می داشت و می خورد، و کرگدن هر روز احساس خوبی داشت.

یک روز کرگدن به دم جنبانک گفت: به نظر تو این موضوع که کرگدنی از این که دم جنبانکی پشتش را می خاراند و حشره های پوستش را می خورد احساس خوبی دارد، برای یک کرگدن کافی است؟

دم جنبانک گفت: نه، کافی نیست.

کرگدن گفت: بله، کافی نیست. چون من حس می کنم چیزهای دیگری هم هست که من احساس خوبی نسبت به آنها داشته باشم. راستش من می خواهم تو را تماشا کنم.

دم جنبانک چرخی زد و پرواز کرد، چرخی زد و آواز خواند، جلوی چشم های کرگدن. کرگدن تماشا کرد و تماشا کرد و تماشا کرد. اما سیر نشد. کرگدن می خواست همین طور تماشا کند. کرگدن با خودش فکر کرد این صحنه قشنگ ترین صحنه ی دنیاست و این دم جنبانک قشنگ ترین دم جنبانک دنیا و او خوشبخت ترین کرگدن روی زمین. وقتی که کرگدن به اینجا رسید، احساس کرد که یک چیز نازک از چشمش افتاد.

کرگدن ترسید و گفت: دم جنبانک، دم جنبانک عزیزم، من قلبم را دیدم، همان قلب نازکم را که می گفتی. اما قلبم از چشمم افتاد، حالا چکار کنم؟

دم جنبانک برگشت و اشک های کرگدن را دید. آمد و روی سر او نشست و گفت: غصه نخور دوست عزیز، تو یک عالم از این قلبهای نازک داری.

کرگدن گفت: اینکه کرگدنی دوست دارد دم جنبانکی را تماشا کند و وقتی تماشایش می کند، قلبش از چشمش می افتد یعنی چی؟

دم جنبانک چرخی زد و گفت: یعنی این که کرگدن ها هم عاشق می شوند.

کرگدن گفت: عاشق یعنی چی؟

دم جنبانک گفت: یعنی کسی که قلبش از چشمهایش می چکد. کرگدن باز هم منظور دم جنبانک را نفهمید، اما دوست داشت دم جنبانک باز حرف بزند، باز پرواز کند و او باز هم تماشایش کند و باز قلبش از چشمهایش بیفتد. کرگدن فکر کرد اگر قلبش همین طور از چشم هایش بریزد، یک روز حتماً قلبش تمام می شود. آن وقت لبخندی زد و با خودش گفت: من که اصلاً قلب نداشتم! حالا که دم جنبانک به من قلب داد، چه عیبی دارد، بگذار تمام قلبم برای او بریزد!

حديث آرزومندي

2010-05-24T18:24:00.001+04:30

سحر با باد مي گفتم حديث آرزومندي.... خطاب آمد كه واثق شو به الطاف خداوندي

دعاي صبح و آه شب كليد گنج مقصود است.... بدين راه و روش مي رو كه با دلدار پيوندي

قلم را آن زبان نبود كه سر عشق گويد باز ....وراي حد تقدير است شرح آرزومندي

همسر من

2010-05-17T14:50:00.000+04:30

نمی‌خواهم همسری که بر دوش من بایستد.

می‌خواهم همسرم روی پای خود در کنارم بایستد.

باش تا نفرین دوزخ از تو چه سازد از احمد شاملو

2010-05-17T14:39:00.000+04:30

عاشقان
سرشکسته گذشتند،
شرمسارِ ترانه‌های بی‌هنگامِ خویش.

و کوچه‌ها
بی‌زمزمه ماند و صدای پا.

سربازان
شکسته گذشتند،

خسته
بر اسبانِ تشریح،
و لَتّه‌های بی‌رنگِ غروری
نگونسار
بر نیزه‌هایشان.

□

تو را چه سود
فخر به فلک بَر
فروختن
هنگامی که
هر غبارِ راهِ لعنت‌شده نفرینَت می‌کند؟

تو را چه سود از باغ و درخت
که با یاس‌ها
به داس سخن گفته‌ای.

آنجا که قدم برنهاده باشی
گیاه
از رُستن تن می‌زند
چرا که تو
تقوای خاک و آب را
هرگز
باور نداشتی.

□

فغان! که سرگذشتِ ما
سرودِ بی‌اعتقادِ سربازانِ تو بود
که از فتحِ قلعه‌ی روسبیان
بازمی‌آمدند.
باش تا نفرینِ دوزخ از تو چه سازد،
که مادرانِ سیاه‌پوش
ــ داغدارانِ زیباترین فرزندانِ آفتاب و باد ــ
هنوز از سجاده‌ها
سر برنگرفته‌اند

خريد هديه و كمك به يونيسف

2010-03-07T16:34:00.000+03:30

اگر به مناسبت عيد نوروز به فكر خريد هديه براي عزيزان و دوستان خود هستيد مايلم به همه خوانندگان ارجمند پيشنهاد كنم از فروشگاههايي كه نماينده سازمان يونيسف (UNICEF) صندوق كودكان سازمان ملل متحد هستند بازديد كنند. در اين فروشگاهها هديه هاي گوناگوني بويژه كارت هديه و عروسك و ... عرضه مي شود. در صورتي كه هديه هاي خود را از ميان هداياي يونيسف انتخاب كنيد ضمن ابراز محبت به عزيزانتان بطور غيرمستقيم به همه كودكان نيازمند جهان هم كمك كرده ايد. شايد قيمت اين هدايا، كمي بيش از قيمت واقعي يا مشابه چيني (!!!) آنها باشد اما فكر مي كنم ارزشش را داشته باشد. محصولات برخي ماركهاي معتبر هم با نشان يونيسف در اين فروشگاهها يافت مي شود.

تقريبا در بسياري از شهرهاي بزرگ كشور نمايندگيهاي يونيسف وجود دارد. آدرس آنها را در پيوند زير ببينيد:

http://www.unicef.org/iran/fa/support_1723.html

ارایه رسمی آلبومهای خارجی در ایران

2010-02-18T16:08:00.001+03:30

تقریبا شوکه شدم وقتی سی دی های سه آلبوم گروه بیتلز (The Beatles) را در یک فروشگاه موسیقی دیدم که با نشان "جامه دران" (Jamehdaran Music) به صورت رسمی و مجاز به فروش می رسند.

ظاهر و بارکد درج شده روی سی دی ها نشانگر آن است که وارداتی یعنی اصلی هستند که در نوع خود جالب است. روی سی دی ها عبارت Made in Holland (ساخت هلند) حک شده اما به هر حال برای ما بسادگی قابل باور نیست و شاید به قول معروف "کپی برابر اصل" باشند. قیمت هر آلبوم 7500 تومان است که در مقایسه با قیمت آلبومهای ایرانی (حدود 1500 تا 4000 تومان- نسخه اصلی) بیشتر ولی نسبت به قیمت آلبومها در اروپا کمتر است. به هر حال فکر کنم ارزشش را داشته باشد.

آلبوم Rubber Soul (روح لاستیکی) را خریدم. روی جلد آلبوم عکسی از گروه بیتلز و داخل جلد هم عکسهایی از جان لنون (John Lennon) و پل مکارتنی (Paul McCartney) چاپ شده است.

www.jamehdaran.com

آلبوم تازه محسن چاوشی به نام ژاکت

2010-02-18T16:05:00.000+03:30

مؤسسه صوت آوای هنر آلبوم جدید محسن چاوشی را به نام ژاکت منتشر کرده است.

روی جلد سی دی این آلبوم، ترجمه انگلیسی عنوان را Jacket نوشته اند. با توجه به اینکه طرح ژاکت پشمی روی جلد سی دی چاپ شده به نظرم این ترجمه درستی برای عنوان آلبوم نیست. اگرچه ما در فارسی، ژاکت را به معنای لباس پشمی یا کاموایی به کار می بریم، اما در انگلیسی عموما به معنای کت به کار می رود. پس معادلی مثل Woolly یا Sweater بهتر بود.

از نکاتی که برای من جالب بود یکی اینکه از یازده ترانه آلبوم، تنها ترانه نخست به نام بازار خرمشهر، تم بندری دارد. به هر حال شنیدنی ست و شاید برای چاوشی، بنوعی ادای دین باشد. نکته دوم اینکه در این آلبوم ترانه ایست به نام لولای شکسته که ترانه سرای آن کیکاووس یاکیده، دوبلور و بازیگر هنرمند رادیو و تلویزیون است. فکر نکنم کس دیگری با چنین اسم ویژه ای باشد:

لولای شکسته در را عوض می کنم

در را باز می کنم

می گویم

بانو، خوش آمدی، خوش آمدی

اگر نبودی، در را می بندم

و هی دوباره باز می کنم

های بانو، بانو، بانوجان، فقط همین…

های بانو، شوخی نکن

چشم خسته، خسته می شود

قلب خسته، می ایستد

های بانو، بانو، بانوجان، فقط همین…

www.moh3nchavoshi.com

www.moshenchavoshi.ws

آزادگي محك علم و هنر

2010-01-17T17:27:00.001+03:30

دانش و هنر اگر يك اثر بر صاحب خود داشته باشد، آن اثر آزادگي ست. به گمان من دانش و هنر حقيقي هر كس را مي توان به محك آزادگي او سنجيد. هر گاه عالم يا هنرمندي را ببيني كه نزد موجود خرد و فاني ديگري براي هر منظور، گردن كج كند، چه بسا دانش و هنر او، پوستين دروغيني بيش نباشد.

امروز سالروز شهادت اميركبير

2010-01-10T15:14:00.000+03:30

20 دي ماه سالروز شهادت ميرزا تقي خان اميركبير تسليت باد.

آيت الله منتظري درگذشت

2009-12-21T11:00:00.001+03:30

آيت الله منتظري درگذشت. نقش، سوابق و شهرت او آنقدر مهم و وزن علمي او در حوزه علوم اسلامي آنقدر زياد بود كه بي ترديد همچون غده اي بزرگ و بي درمان بر دل سران حكومت و اهل بيت رهبر آن هم به طرز خفه كننده اي سنگيني كند. شايد اكنون چند صباحي با خيال خوش برچيده شدن اين بار از دوششان نفس راحتي بكشند. زهي خيال باطل!

ويژگي ممتاز آقاي منتظري آن بود كه با وجود آن جايگاه و مقام عالي، هرگز تن به مصلحت انديشي نداد. او نمونه يك روحاني بود كه انتظار داريم: براستي مؤمن، ساده و بي غل و غش و بسيار روراست. ديگر خصيصه ايشان در قياس با روحانياني كه امروز در موضع مقابل حكومت قراردارند آن بود كه مواضع او همواره يكسان بود. هميشه ديدگاه شخصي خود و آنچه را به نظرش صحيح مي رسيده بود بيان مي كرد. اما مثلا آيت الله صانعي چنين نبود؛ زماني كه در بدنه حكومت بود انديشه و بيان ديگري داشت و امروز انديشه و بيان ديگر. البته رشد و تكامل ذات هر وجود بشري ست. همه خطاپذيرند و اگر كسي دريابد كه به راه خطا رفته يا ميرود و سپس راه و انديشه خود را اصلاح كند، بيگمان بايد آن را ارج نهاد. اما آقاي منتظري هميشه از يك منظر سخن گفت و عمل كرد و امروز مي بينيم كه آن منظر، منظري خردورزانه و توأم با درنگ و ترديد ناشي از ايمان به خطاپذيري نفس بشري بوده است. او بي شك، زمانه را بسيار بهتر از هم كسوتان هم نسل خود درك مي كرد.

عمادالدين باقي در گفتگوي تلفني با بي بي سي فارسي از او نقل كرد كه ايشان نظريه اي را مطرح كرده اند مبني براينكه فقه اسلامي به جاي آنكه مبتني بر حقوق مؤمن باشد بايد بر حقوق انسان پايه ريزي شود. آقاي باقي همچنين نقل كرد كه ايشان وقوف خود را بر عواقب اين نظريه تصريح كرده است. چنين نظريه پيشرو و بنياديني، براستي انقلابي در فقه اسلامي ايجاد خواهد كرد و شايد به منزله زايش دوباره، نوشدن و سازگار شدن آن با انسان و زندگي مدرن باشد.

بيانات آيت الله منتظري در مصاحبه اي كه عمادالدين باقي با او و براي بي بي سي حدود دو سال پيش انجام داده بود بخوبي گواه بر شخصيت ايماني و شفاف و ساده او بود. او حتي در جواني به آيت الله بروجردي، استاد بزرگ خود نيز انتقاد كرده بود كه نشان از صراحت لهجه مؤمنانه او دارد.

نكته جالب ديگري كه در مصاحبه پخش شده از بي بي سي مطرح شد آن بود كه آيت الله بروجردي هم نظر بسيار منفي نسبت به گروه فدائيان اسلام داشته و در مقابل، آقاي خميني از آنها حمايت كرده و آقاي كاشاني ضمن ديدار اعضاي فداييان اسلام، به آنها پول هم پرداخت كرده كه اينها موجبات ناراحتي آيت الله بروجردي را هم به دنبال داشته است.

او حتي شعري را به زبان انگليسي از دوران مدرسه خود به ياد آورد و خواند:

Early to sleep, early to rise, makes a man healthy, wealthy and wise.

مي گفت زماني براحتي به انگليسي حرف مي زده ما فراموش كرده. پس از هفتاد سال اين جمله را به خاطر آوردن نشان از هوش سرشار و ذهن زنده و فعالي دارد؛ مشت محكمي بر دهان ياوه سراياني كه مي كوشيدند به او انگ سفاهت و كهولت بزنند.

براستي كسي كه مثلا پيام تسليت منتشر مي كند و در آن آقاي منتظري را گناهكار مي خواند، با خود چه مي انديشد؟ بيچاره مهاجراني حق داشته در گفتگوي ديشب آنقدر برافروخته و خشمگين باشد.

و چه مرگ خوبي هم داشت؛ در خواب.

بیانیه شماره ۱۴ مهندس میرحسین موسوی در آستانه سیزدهم آبان

2009-11-01T08:31:00.000+03:30

مهندس میرحسین موسوی در آستانه ی یوم الله سیزدهم آبان بیانیه ای خطاب به ملت شریف ایران صادر کرد . به گزارش “کلمه” متن کامل این بیانیه به شرح زیر است.

بسم الله الرحمن الرحیم

در تاریخ معاصر ما سیزدهم آبان یادآور سه حادثه است. در نخستین از این رویدادها امام خمینی از ایران تبعید شد و نهضت در فترتی سیزده ساله فرورفت. رژیم شاه پس از به دست آوردن چنین نتیجه‌ای باید خود را شماتت کرده باشد که چرا این راه حل ساده را پیش از آن به کار نبست. یک قیام بود و یک امام که وقتی از صحنه دور شد دیگر چیزی از شور تحول‌خواهی باقی نماند. آیا به راستی امام خمینی در حرکتی که آغاز کرد تنها بود؟ هرگز چنین نبود، زیرا هرگز چنین نیست که یک فرد بتواند به تنهایی در صحنه جامعه تحولات نمایان ایجاد کند. پیروان او بسیار بودند، اما آنان شبیه به یارانی نبودند که سال‌ها بعد پیرامونش را گرفتند، آن زمانی که گفت «رهبر ما آن طفل سیزده ساله است …»

دومین سیزدهم آبان روز رهبران سیزده ساله است؛ دانش‌آموزانی که برای تظاهرات در محوطه دانشگاه تهران گرد آمده بودند و مورد یکی از سبعانه‌ترین کشتارها قرار گرفتند. تجربه رژیم از حوادث دهه چهل بود که موجب چنین حرکات خونینی شد. تصور بر آن بود که اگر با همان قاطعیت گذشته عمل کنند از نو به همان نتایج خیره‌کننده دست می‌یابند، حال آن که زمینه اجتماعی کاملا تغییر کرده بود؛ زمین تغییر کرده بود و زمان تغییر کرده بود و مهمتر از آن جان انسان‌ها تغییر کرده بود. دیگر حکومت شاهنشاهی با یک امام تنها روبرو نبود. این بار کسانی گرد او جمع شده بودند که شاید به اندازه پدرانشان او را نمی‌شناختند یا سخنانش را نشنیده بودند، اما به اندازه امام خود شور در سینه داشتند؛ آنها همچون پدرانشان برای به راه ‌افتادن لازم نبود که پی‌درپی شماتت شوند.

درباره سومین سیزده آبان بسیار گفته شده است، تا جایی که بعید است کمترین اطلاعی از آن ماجرا ناگفته مانده باشد؛ از جمله آن که در این رویداد امام از دانشجویان مسلمان پیروی کرد. ظاهرا این دانشجویان بودند که خود را پیرو خط امام می‌خواندند، اما در واقع این امام بود که حرکت آنان را دنبال نمود. قطعا هیچ‌یک از رهبران و فرماندهان انقلاب در شکل دادن به آنچه در این روز اتفاق افتاد نقشی نداشت. حتی خود دانشجویان تصور می‌کردند بعد از چند روز حادثه تمام می‌شود و به خانه‌هایشان باز می‌گردند. ولی امام این رویداد را پیگیری کرد و آن را انقلابی بزرگ‌تر از انقلاب اول نامید. تنها امامی که درد یک سکوت سیزده ساله را چشیده باشد می‌داند که جامعه‌ای شکل‌یافته از چوب‌های فرمانبر و خشک از خود جوششی ندارد و حیات پاکیزه‌ای ندارد. او مردم را رهبر می‌پسندید، زیرا می‌دانست که گذر از یک گردنه تاریخ برای سعادت هیچ ملتی کافی نیست. آنان باید از چنان خودانگیختگی و بصیرتی برخوردار شوند که در هر عصری و نسلی بتوانند راه را از بیراهه بشناسند و بپیمایند. مردم ما امروز رهبرانند و این همان آرزوی بزرگی است که امام برای آنان داشت. او ما را دعوت ‌کرد به سوی آن چیزی که ما را زنده می‌کرد.

آنک سیزدهم آبان، این سبزترین روز سال دوباره از راه می‌رسد. آیا امروز قابل‌تصور است که حرکت مردم بر اثر بازداشته شدن همراهی از همراهی خاموش شود؟ اگر اینگونه باشد دستاوردهای چهل و پنج سال تاریخ معاصر خود را از دست داده‌ایم، و اگر چنین نباشد این نشانه‌ای از ریشه‌های انقلابی ماست. ما به اتکای این ریشه‌هاست که سبز شده‌ایم، ریشه‌هایی که اگر از آنها دور شویم به همان چیزی تنزل خواهیم کرد که مخالفان مردم آرزو می‌کنند. به این خاطر است که جا دارد با هر تلاش افراطی در این جهت برخوردی احتیاط‌آمیز داشته باشیم.

حرکت ما از واگذار کردن اسلام به جبهه خرافه‌پرستان و سپردن انقلاب به دست نااهلان و نامحرمان، از ناچیز شمردن میراث و میوه مبارزات یک‌صدساله مردم ایران و جایگزین کردن آن با تصوراتی گنگ، و از جدایی و بیگانگی نسبت به ریشه‌های تاریخی‌اش نفع نمی‌برد، و اگر برخی دولت‌های بیگانه بر ترویج چنین تمایلاتی اصرار دارند شاید در این کار سودی ملاحظه می‌کنند. آنها اگر لازم باشد با وجدانی آرام بر سر جنبش امروز ایرانیان پشت میز معامله می‌نشینند و به همان مقدار آزادی و توسعه سیاسی که در کشورهای همسایه‌ وجود دارد برای ملت ما قناعت می‌کنند و در این قناعت قابل سرزنش نیستند. این ما هستیم که اگر مصالح خود را به درستی تشخیص ندهیم باید ملامت ‌‌شویم.

این روزها هر نگاهی که به نگاهی می‌افتد از پیروزی می‌پرسد. کی به آن می‌رسیم؟ چه چیز ما را به آن می‌رساند؟ کدام قدم و اقدام آن را به پیش می‌اندازد؟ و چه چیز آن را کمال می‌بخشد؟ تمامی وجود ما دعا و سوال است و وعده خداوند که فرمود هر آنچه مسئلت کنیم مقداری از آن را اجابت خواهد کرد. و آتاکم من کل ما سالتموه. (و از هرآنچه از او خواستید به شما داد). همین که خواسته‌ای در جامعه متولد می‌شود دیگر هیچ کس قادر نیست از برآورده شدن آن ممانعت کند و دولت‌ها تنها می‌توانند بر مقادیری چون زمان و میزان و شکل تحقق آن تاثیر بگذارند.

آیا ما هم می‌توانیم بر این مقادیر اثر داشته باشیم؟ آری. المعروف بقدر المعرفه؛ انسان‌ها به قدری که بصیرت و آگاهی از خود به نمایش می‌گذارند در خور نیکویی‌ها قرار می‌گیرند. کما این که در این چند ماه مردم ما بیش از آن که از رنج‌های خود گنج به دست آورده باشند از برکات خردمندی خود بهره‌مند شده‌اند.

راه سبز ما یک مسیر عقلانی است و این یک بشارت است، زیرا نشان می‌دهد که ما تا انتها بر سر خواسته‌های خود مستحکم خواهیم ایستاد. اگر دچار تندروی و رفتارهای افراطی بودیم شک نکنید که با دستانی خالی از نیمۀ راه باز می‌گشتیم، زیرا افراط راه را برای تفریط باز می‌کند. اگر برای قبول این حقیقت به مثال نیاز دارید به سیاست خارجی دولتمردان بنگرید. همان وقتی که آنان مناسبات بین‌المللی کشور را به اغراض تبلیغاتی آلوده کردند و از خردورزی و متانت کناره گرفتند می‌شد حدس زد که به زودی مصالح بلندمدت مردم را به هیچ معامله خواهندکرد. شانزده سال پیش از این تهیه سوخت برای تاسیسات هسته‌ای تهران امری بود که نه مسئولان و نه رسانه‌ها انجام آن را یک خبر مهم تلقی نمی‌کردند. امروز قسمت اعظم محصول فعالیت‌های هسته‌ای کشور ،که این همه جاروجنجال به خود دیده و چندین تحریم برای ملت به همراه آورده است، گویا باید برای تامین همین نیاز ساده تحویل کشورهای دیگر شود، شاید بعدها لطف کنند و اندکی سوخت در اختیار ما بگذارند. آیا این یک پیروزی است؟ یا یک تقلب آشکار، که چنین تسلیمی فتح‌المبین نامیده شود؟

دولتمردان نه مشکلات جهان را حل کردند و نه بر حقوق تردیدناپذیر ملت خود تاکید نمودند، که با گشاده‌دستی از این حقوق عقب نشستند. آنها نشان دادند که حتی در تسلیم شدن و کرنش کردن افراط‌گرند. حتی اگر با تلاش دلسوزان از واگذاری دستاوردهای کشور در زمینه انرژی صلح‌آمیز هسته‌ای جلوگیری شود از عواقب افراط و تفریط‌های دولتمردان ایمن نشده‌ایم، زیرا رفتارهای آنان زمینه را برای اجماع بین المللی جهت اعمال تحریم‌ها و فشارهای بیشتر به ملت ما فراهم کرده است.

چیزی که ما می‌توانیم از این ماجرا بیاموزیم آن است که خود دچار افراط نشویم. دیر یا زود – بلکه به امید خدا بسیار زود – مخالفان مردم صحنه را ترک می‌کنند. آیا آن روز باید کشوری تخریب شده برای ملت باقی بماند؟ آن چیزی که امروز باید نگران آن باشیم مصالح کشور است، زیرا کشور جز صاحبان اصلی‌اش کسی را ندارد که در این باره ابراز نگرانی کند. ساختن فردا را باید از امروز آغاز کنیم. باید برای فردا چنان مهیا باشیم که اگر همین فردا از راه رسید یکه نخوریم. باید هریک از ما مردم نه فقط نقش پیشوایی که مسئولیت آن را نیز بر عهده خود احساس کنیم.

تاکید بر اجرای بدون تنازل قانون اساسی یک راهبرد کلیدی برای ساختن فرداست. با چنین راهبردی ما در تاریکی قدم نمی‌گذاریم و میراث‌های به جا مانده از مبارزات نسل‌های پیشین را به هیچ تقلیل نمی‌دهیم. و هر آنچه از آرمان‌ها و خواسته‌هایمان که جا بماند با زندگی‌های خود آن را به دست می‌آوریم، زیرا ساختار ظاهری هرگز تمام آن چیزی، بلکه قسمت اصلی آن چیزی نیست که در جامعه واقعیت دارد. بخش اصلی این واقعیت زندگی‌های ماست. دستگاه ظاهری می‌تواند فرزندان انقلاب را همچون تبهکاران دستگیر کند و لباس‌های تحقیرآمیز بر قامتشان بپوشاند و مردم می‌توانند با نگاهشان از آنان قهرمان بسازند و به آنان افتخار کنند. در این رودررویی کدامیک برنده‌اند؟ دستگاه ظاهری می‌تواند آنان را در دادگاه‌های نمایشی محکوم کند و نگاه مردم می‌تواند آنان را در پیشگاه وجدان خویش حاکم بداند. به راستی کدامیک از این دو در واقعیت جامعه حکومت می‌کنند؟ دستگاه ظاهری با برخوردهای توهین‌آمیز خود خانواده‌های آنان را سرافکنده و خوارشده می‌خواهد و نگاه‌های مردم آنان را در عین تلخ‌کامی‌هایی که می‌چشند سربلند می‌بیند. کدامیک از این دو نگاه بر احساس این خانواده‌ها چیره است؟ دقت کنید که تنها در نگاه مردم این همه قدرت وجود دارد و تا اینجای کار هنوز حرفی از دیگر توانایی‌های آنان نگفته‌ایم. دستگاه ظاهری می‌تواند برای این خانواده‌ها تنهایی و عسرت تدارک ببیند و مردم می‌توانند آنان را در آغوش بگیرد؟ به راستی کدامیک از این دو بر کار خود غالبند؟ دستگاه ظاهری می‌تواند دانشجویان غریب را به جرم ابراز عقیده از خوابگاه محروم کند و معیشت آنان را در تنگنا قرار دهد و شبکه‌های اجتماعی می‌توانند با حمایت‌‌های خود از آنان پشتیبانی کنند. تاثیر اقدام کدامیک از آنها بیشتر است؟ به راستی کدامیک از آنها قدرتمندتر است؟ بلکه اساسا تقابلی میان این دو وجود ندارد؛ یکی هست و دیگری نیست، زیرا این زندگی‌های ماست که به هر امری در نظم ظاهری جامعه معنا می‌بخشد. ما در چند ماه گذشته نه با شکستن این نظم، که با تغییر معنا دادن به آن از راه زندگی‌هایمان صحنه جامعه را تغییر دادیم. ما چه نیازی به شکستن این نظم داریم در حالی که در هر شرایطی این ما هستیم که با زندگی‌های خود به آن جهت می‌دهیم.

بعد از این نیز راه ما این است. در شرایطی که اصول متعدد قانون اساسی بتوانند بی‌محابا معطل بمانند حقیقت آن است که فرقی میان قانون خوب و بد وجود ندارد. ساختار سیاسی کشور اگر بهترین نظم ممکن باشد به چه کار می‌آید اگر زندگی‌های ما به آن اعتبار نبخشد، یعنی معنی برایش تدارک نبیند، آن را تنفیذ نکند و اجرای بدون تنازل آن را مطالبه ننماید؟ به همین ترتیب اگر این ساختار واجد اشتباهات و عقب افتادگی‌های واضح بود ما تنها در صورتی می‌توانستیم آن را اصلاح کنیم که نخست معنای آن را اصلاح می‌کردیم و این کار را با زندگی‌های خود انجام می‌دادیم.

البته بسیارند ملت‌هایی که این توانایی خود را به جا نمی‌آورند و ترجیح می‌دهند قدرت را به قدرتمندان وابگذارند. آنها در جامعه خود پیشوا نیستند، ولی مردم ما هستند.

سیزدهم آبان میعادی است تا از نو به یاد آوریم که در میان ما مردم رهبرانند. این روز عزیز را به ملت ایران تبریک می‌گویم و برای گروهی از آفرینندگان این مناسبت که اینک در بندند و دیگر اسیران نهضت سبز از خداوند آزادی، شکیبایی و پاداشی متناسب با نیت‌های بلندشان آرزو می‌کنم.

میر حسین موسوی

منبع: تغییر (پایگاه اطلاع رسانی حزب اعتماد ملی)

Barack Obama statement after winning Nobel Peace Prize

2009-10-10T16:26:00.001+03:30

In reacting to the news this morning that he had won the Nobel Peace Prize, the President struck a note of humility and recognized that the award was a nod to a vision of what is to come:

THE PRESIDENT: Good morning. Well, this is not how I expected to wake up this morning. After I received the news, Malia walked in and said, "Daddy, you won the Nobel Peace Prize, and it is Bo's birthday!" And then Sasha added, "Plus, we have a three-day weekend coming up." So it's good to have kids to keep things in perspective.

I am both surprised and deeply humbled by the decision of the Nobel Committee. Let me be clear: I do not view it as a recognition of my own accomplishments, but rather as an affirmation of American leadership on behalf of aspirations held by people in all nations.

To be honest, I do not feel that I deserve to be in the company of so many of the transformative figures who've been honored by this prize -- men and women who've inspired me and inspired the entire world through their courageous pursuit of peace.

But I also know that this prize reflects the kind of world that those men and women, and all Americans, want to build -- a world that gives life to the promise of our founding documents. And I know that throughout history, the Nobel Peace Prize has not just been used to honor specific achievement; it's also been used as a means to give momentum to a set of causes. And that is why I will accept this award as a call to action -- a call for all nations to confront the common challenges of the 21st century.

These challenges can't be met by any one leader or any one nation. And that's why my administration has worked to establish a new era of engagement in which all nations must take responsibility for the world we seek. We cannot tolerate a world in which nuclear weapons spread to more nations and in which the terror of a nuclear holocaust endangers more people. And that's why we've begun to take concrete steps to pursue a world without nuclear weapons, because all nations have the right to pursue peaceful nuclear power, but all nations have the responsibility to demonstrate their peaceful intentions.
We cannot accept the growing threat posed by climate change, which could forever damage the world that we pass on to our children -- sowing conflict and famine; destroying coastlines and emptying cities. And that's why all nations must now accept their share of responsibility for transforming the way that we use energy.

We can't allow the differences between peoples to define the way that we see one another, and that's why we must pursue a new beginning among people of different faiths and races and religions; one based upon mutual interest and mutual respect.

And we must all do our part to resolve those conflicts that have caused so much pain and hardship over so many years, and that effort must include an unwavering commitment that finally realizes that the rights of all Israelis and Palestinians to live in peace and security in nations of their own.

We can't accept a world in which more people are denied opportunity and dignity that all people yearn for -- the ability to get an education and make a decent living; the security that you won't have to live in fear of disease or violence without hope for the future.

And even as we strive to seek a world in which conflicts are resolved peacefully and prosperity is widely shared, we have to confront the world as we know it today. I am the Commander-in- Chief of a country that's responsible for ending a war and working in another theater to confront a ruthless adversary that directly threatens the American people and our allies. I'm also aware that we are dealing with the impact of a global economic crisis that has left millions of Americans looking for work. These are concerns that I confront every day on behalf of the American people.

Some of the work confronting us will not be completed during my presidency. Some, like the elimination of nuclear weapons, may not be completed in my lifetime. But I know these challenges can be met so long as it's recognized that they will not be met by one person or one nation alone. This award is not simply about the efforts of my administration -- it's about the courageous efforts of people around the world.

And that's why this award must be shared with everyone who strives for justice and dignity -- for the young woman who marches silently in the streets on behalf of her right to be heard even in the face of beatings and bullets (He refers to Neda Agha-Soltan who was brutally shot dead by the state-sponsored militia in front of the cameras in a Tehran street while standing by the protesters to the fraudulent presidential elections in Iran); for the leader imprisoned in her own home because she refuses to abandon her commitment to democracy (He refers to Aung San Suu Kye, the Burmese opposition leader who has been under house arrest for many years by the military junta of Burma); for the soldier who sacrificed through tour after tour of duty on behalf of someone half a world away; and for all those men and women across the world who sacrifice their safety and their freedom and sometime their lives for the cause of peace.

That has always been the cause of America. That's why the world has always looked to America. And that's why I believe America will continue to lead.

Thank you very much.

Note: words in RED added by Iraj.

آنفولانزاي خوكي H1N1

2009-09-23T13:02:00.001+03:30

1 اطلاعات همگاني درباره آنفولانزاي H1N1 (انتشار: May 2009 / ارديبهشت 1388)

لينك (به زبانهاي مختلف از جمله فارسي):

http://www.health.gov.on.ca/

در اين نوشتار، اطلاعات همگاني درباره آنفولانزاي H1N1 ارايه شده است. فايل فارسي پيوست شده است.

2 اعلاميه سازمان بهداشت جهاني (WHO) (انتشار 12 JULY 2009/ 21 تيرماه 88)

لينك:

http://www.who.int/

ساخت واكسن ضدويروس آنفولانزاي جديد حدود پنج تا شش ماه پس از نخستين شناسايي آن طول مي كشد. ويروس آنفولانزاي H1N1 نخستين بار در اواخر آوريل 2009 (ارديبهشت 88) شناسايي شد. انتظار مي رود نخستين واكسنها تا سپتامبر 2009 (شهريورماه جاري) عرضه شوند.

3 خبرگزاري رويترز: تأييد واكسن آنفولانزاي H1N1 (انتشار 15 SEP 2009/ 24 شهريورماه 88)

لينك:

http://www.reuters.com/

سازمان غذا و داروي آمريكا (US Food and Drug Administration) واكسنهاي ساخته شده براي آنفولانزاي خوكي (H1N1) توسط چهار شركت داروسازي Sanofi-Aventis SA، CSL Ltd، Medimmune و Novartis AG را تأييد كرد. نخستين دوز اين واكسنها ظرف چهار هفته آينده در امريكا عرضه خواهد شد. شركت داروسازي GlaxoSmithKline Plc نيز در حال ساخت واكسن مشابه و اخذ تأييد FDA است.

طبق اعلام FDA براساس اطلاعات اوليه، اكثر بزرگسالان سالم، هشت تا ده روز پس از تزريق، مصونيت لازم را در برابر بيماري از خود نشان مي دهند.

Foreign Reaction to State Crime in Iran

2009-08-23T16:00:00.002+04:30

Reza, one among many victims of torture and s.e.x.u.a.l abuse by government forces has spoken out of how he and others were brutally raped to death by Basiji militias, police officers and even the judiciary officers, to British TIME newspaper http://www.timesonline.co.uk/tol/news/world/middle_east/article6805885.ece

I see everybody expresses sorrow or sympathy toward this ruined boy and those with such terrific unbearable experiences in Iran within the last two months. International organizations made utmost a statement to condemn Iranian government suppression of the peaceful protests.

Would any sympathy make any sense to Reza and many of those that are not even as lucky as Reza to be heard by a reporter?

Sorry. But outside world, governments I mean, has done nothing worth enough, while they well can, to make Iranian government change its behavior. They just think of their own economic interests.

Foreign Players in National Teams

2009-08-16T10:03:00.001+04:30

25^th FIBA Asia Championship is currently being held in Tianjin, China.

One of the most significant issues widely seen and noticed in this sport event is that in most of the teams, a major number of players are not nationals of their respective countries such as Qatar, Lebanon, Jordan, etc.

We see that most of such foreign players not only do not speak the language of their respective countries but also do not live or rehearse there. If so, they could not be considered nationals of those countries by any reasonable means.

In such conditions, such sport events could not be considered as fair competitions between the nations. There should be a difference between club sport and competitions among nations. Obviously only few wealthy countries could buy players and take advantage of them while many others can not. It is far from the true spirit of sport.

I believe no team should have such merits because it is a sort of doping. They inject human bodies into the whole team instead of drugs into the bodies.

I reckon there should be specific and meticulous but non-discriminative rules for taking advantage of foreign players. I am not a sport sociologist but certainly there could be regulations in place to make the conditions fairer. For example, such players shall have got the nationality of and taken residence in a prospective country for a minimum period of time (say 10 years) before joining the national team.

As a native of Iran, I am proud that both teams at the final game of the current tournament, Iran and China, are relying only on their national players.

I sent this writing as a letter to President of FIBA.

لباس خواب آقای ابطحی و هذیان های یک استاد دانشگاه معلوم الحال مرفه بی درد

2009-08-05T16:29:00.000+04:30

نويسنده: گمنام

در مطالبی که این دفعه می خوانید ، من به بعضی چیزها کاری ندارم ولی به برخی چیزهای دیگر کار دارم :

1 – کاری ندارم که چه کسی جاسوس بوده یا نبوده

2 – کاری ندارم که چه کسی برانداز بوده یا نبوده

3 – کاری ندارم که چرا بعضی از بازداشت شدگان در جلسه ی روز شنبه 10 / 5 / 88 بودند و برخی نبودند

4 – کاری ندارم که اعتراف گرفتن از زندانی خوب است یا بد است

5 – کاری ندارم که زندانی اعتراف کرده آدم بهتری است یا زندانی اعتراف نکرده

6 – کاری ندارم که چرا این رسانه ی ملی پر افتخار و مهربان ما که در ظرف 24 ساعت ، ده ها بار " اعترافات " ابطحی و عطریان فر را نشان می دهد ، حاضر نیست به آن ها و امثال آن ها وقتی بیرون اند دو دقیقه وقت بدهد تا " اعتقادات " شان را بگویند ؟

7 – کاری ندارم که چرا شک کردن در درست یا غلط بودن نتیجه ی انتخابات می تواند جرم باشد یا نباید باشد .

8 - کاری هم ندارم که چرا به هفت مورد فوق الاشاره کاری ندارم ، اما به چند تا مورد ذیل الاشاره کمی تا قسمتی کار دارم و نمی توانم کاری نداشته باشم :

1 – من قبول ندارم که قرص روان گردان می تواند ظرف 48 روز ( از روز 23 / 3 / 88 - یعنی فردای روز انتخابات تا روز 10 / 5 88 - یعنی روز نمایش اعترافات آقایان ابطحی و عطریان فر ) از یک سیاستمدار با سابقه مثل عطریان فر ، یک هنر پیشه ی دکلمه چی بسازد که هر چی دیگران خواستند را با آب و تاب بگوید و چارتا هم بذاره روش

اگر چنین قرص هایی باشد و چنین اثراتی داشته باشد که من حداقل برای برخی اساتید و به خصوص برای دانشجویان دانشگاه ها تجویز می کنم . به خدا کلی وقت و هزینه و اعصاب و معصاب هم صرفه جویی می شود . با همه ی احوال فکر کنم آقای عطریان فر و تا حدودی هم آقای ابطحی ، های ( high ) بودند . دیدید عطریان فر چطوری دست ها و سر و گردن و سایر اعضاء بدنش را موقع حرف زدن ( ببخشید ، اعتراف کردن ) تکان تکان می داد ؟ اصلا کار دنیا مثل آب و هواش وارونه و دیوانه شده . من همیشه فکر می کردم متهم یا مجرمی که اعتراف می کند حتما باید با حالتی ناراحت و مغموم و پشیمان و سر افکنده و اخمو حرف بزند و اصولا باید خیلی کم حرف بزند . ولی خدائیش نه ابطحی این طوری بود و نه عطریان فر . خیلی هم اکتیو و پر حرف بودند .

2 - من نمی دانم چه خاصیتی توی هم نشینی با " دوستان " ( به قول آقای عطریان فر ) در سلول های انفرادی اوین با زندان های دیگر هست که چیز هایی را که نخبگان سیاسی این مملکت در طول سی سال نفهمیده اند ، اون داخل حد اکثر ظرف 18 روز می فهمن و فوت آب می شن ( آقای ابطحی گفت من از یک ماه پیش این اعتقادات جدید را پیدا کردم . پس 48 روز منهای یک ماه می شود 18 روز )

3 - من نمی دانم چرا این به قول آقای عطریان فر " دوستان " ، آدم را ، حتی آدم هایی مثل ابطحی و عطریان فر و تاج زاده را ، همین بیرون و پیش از این که با خائنان و جواسیس و اغتشاش گران و براندازان و اصولا خرده فرهنگ مخملی ، دست به یکی کنند و گول بخورند ، روشن نمی کنند و چرا این فرایند روشن کردن و روشن شدن حتما باید توی تنگی و تاریکی و ظلمات سلول انفرادی و پس از مرگ سهراب انجام بشود ؟

4 – من نمی دانم اصلا چرا دولت یا قوه ی قضائیه همه ی آدم های چیز فهم و درست حسابی را که میتوانند آدم هایی مثل عطریان فر و ابطحی را هیجده روزه از این رو به اون رو کنند ( آن هم با کمال محبت و احترام و استدلال ) ماموریت دادند توی زندان ، آن هم توی سلول انفرادی و با اسم ها و هویت های مستعار که آدم ها را ارشاد کنند ؟ مگر همین بیرون چه اشکالی دارد که این " دوستان " بیایند توی دانشگاهی ، استادیومی ، جایی یا مثلا در یک میز گردی ، مناظره ای چیزی در این رسانه ی افتخار انگیز و کاملا بی طرف ملی ، به صورت علنی حرف بزنند و آدم هایی مثل بهزاد نبوی ، تاج زاده ، رمضان زاده ، عطریان فر و ابطحی و حتی کروبی ، موسوی ، خاتمی و حتی حتی هاشمی رفسنجانی را از اشتباه در بیاورند بیرون تا این ها هم نتوانند آدم های عوامی مثل ما را گول بزنند که حالا نفهمیم بالاخره حرف های پیش از انتخابات و 30 سال گذشته ی این حضرات درسته یا حرف ها ی ( ببخشید ، اعترافات ) پس از انتخاباتشان ؟

5 – من نمی دانم چرا این هایی که توی سلول های انفرادی و با بحث با " دوستان " و با کمال محبت و احترام آن ها روشن می شوند و شجاعت بیان اعترافات علنی پیدا می کنند ، همین که پایشان به بیرون از زندان و به خصوص به بیرون از ایران برسد ، مثلا به آلمانی ، فرانسه ای ، آمریکایی جایی ، دو باره تاریک می شوند و یک حرف هایی راجع به همین " دوستان " می زنند که از ترس و وحشت مو به تن آدمی راست می شود . البته کاش یک کمی از این احترامات و محبت ها هم شامل حال بیچاره محسن روح الامینی و امثال او می شد .

6 – توی این هاگیر و واگیر ، ابطحی ناقلا بالاخره یک تیکه ی با حال به معاون دادستان که یک شال مخملی دور گردنش بود انداخت و دق دلی خالی کرد که مرد حسابی ، تو خودت شال مخملی انداختی به ما میگی مخملی ؟

7 – من البته اعتقاد دارم که دادگاه جای کشف حقیقت ، تفکیک و تشخیص و تمیزحق از باطل وگرفتن داد مظلوم از ظالم است و به همین دلیل مثل قرآن و مثل مسجد ( و در کشور های دیگر مثل کلیسا ) حرمت و احترام دارد . به همین دلیل هم هست که در ممالک مترقی حتی قاتلان و جانیان را با لباس رسمی ( در نوع فرنگی آن : کت و شلوار و کراوات و کفش و جوراب غیر اسپورت ) به محکمه می آورند . یادتان هست سر و وضع اسلو بودان میلوسویچ جنایت کار خون خوار مخوف صرب یا همین صدام کذا را در دادگاه ؟ خیال هم نکنید که این قاعده فقط مخصوص آدم های مهم است . نه . هر متهمی را همین طوری به دادگاه می برند .

اما من از غروب شنبه 10 / 5 / 88 ذهنم دائم مشغول این موضوع شده که چرا باید وزیران و وکیلان و انقلابیون و خط امامیون و جبهه رفتگان سابق ( که به هر حال بخشی از تاریخ سی چهل سال اخیر این مملکت اند ) را با لباس خواب و بدون جوراب و با دم پایی پلاستیکی حمام نشان بدهند ؟ این ها که فعلا متهم اند و جرمشان در هیچ دادگاه صالحه ای ثابت نشده . اولا که باید احترامشان را ( که خودشان اعتراف کرده اند که در زندان کاملا نگه داشته شده ) در سالن دادگاه هم نگه دارند . کجای دنیا توی پستو احترام کسی را نگه می دارند ولی جلوی دوربین تلویزیون او را با دم پایی و لباس خواب کهنه نمایش می دهند ؟ ثانیا حتی اگر نمی خواهند به این ها احترام بگذارند ، حد اقل باید به جایی که اسمش دادگاه است احترام کنند . مگر این که ....

یا حق

معرفي محمود احمدي نژاد در روزنامه هشت صبح چاپ افغانستان

2009-08-04T17:42:00.001+04:30

احمدی‌نژاد پدیده‌ی غریب و همهنگام آشنایی است. رفتار او در چشم بسیار کسان
یادآور برخورد خشن و توهین‌آمیز یک جوانک بسیجی تفنگ به دست در برابر شهروندان
محترمی است که چنان تحقیر می‌شوند که دیگر جهان را نمی‌فهمند. شان اجتماعی‌شان،
ارج فرهنگی‌شان و منش و سلیقه‌ی‌شان لگدکوب می‌شود، به زندگی خصوصی‌شان تجاوز
می‌شود، و دستگاه تبلیغاتی مدام از در و دیوار جار می‌زند که باید شکرگزار
باشند که در کشورشان این «معجزه‌ی هزاره‌ی سوم» رخ داده است. احمدی‌نژاد حاشیه
را بسیج می‌کند تا مرکز قدرت را تقویت کند، مردم مستمند را به دنبال ماشین خود
می‌دواند و آنان می‌دوند، در حالی که به عابران دیگر تنه می‌زنند و هیاهو و گرد
و خاک می‌کنند. محمود احمدی‌نژاد از تبار آن سلاطینی است که مدام در حال جهاد
بوده‌اند. او خزانه‌ی مرکز را تهی می‌کند، تا سرحدات را نه آباد، بلکه از نو
تصرف کند و به حلقه‌ی ارادت درآورد. او مهندس نظام است، اما نه از آن مهندسانی
که در ابتدای حکومت اسلامی در خدمت ملاها درآمدند تا سازندگی کنند و معجزه‌ی
پیوند ایمان و تکنیک را به نمایش بگذارند. در ابتدا تکنیک در خدمت ایمان بود.
در مورد احمدی‌نژاد، ایمان خود امری تکنیکی است. او رمالی است که داکتر-مهندس
شده است. در ذهن او جن و اتوم، معجزه و سانتریفوژ، معراج و موشک در کنار هم
ردیف شده‌اند. احمدی‌نژاد به همه درس می‌دهد. او ختم روزگار است. در مجلس
آخوندی هم درس دین می‌دهد. پیش لوطی هم عنتربازی می‌کند.
احمدی‌نژاد ترکیبی از رذالت و ساده‌لوحی است. او مجموعه‌ای از بدترین خصلت‌های
فرهنگی ما را در خود جمع کرده، به این جهت بسی خودمانی جلوه می‌کند: دروغ
می‌گوید و ای بسا صادقانه. غلو می‌کند، زرنگ است و تصور می‌کند هر جا کم آوردی،
می‌توانی از زرنگی‌ات مایه بگذاری و جبران کنی. در وجود همه‌ی ما قدری
احمدی‌نژاد وجود دارد و درست این آن بخشی است که وقتی با آزردگی از
عقب‌ماند‌گی‌مان حرف می‌زنیم، از آن ابراز نفرت می‌کنیم. اما آن هنگام نیز که
لاف می‌زنیم و خودشیفته‌ایم، باز این وجه احمدی‌نژادی وجود ماست که نمود
می‌یابد. احمدی‌نژاد تحقیر شد‌ه‌ای است که خود تحقیر می‌کند. سرشار از نفرت
است، اما کرامت دارد. به موضوع نفرت اش که می‌نگرد، می‌پندارد مبعوث شده است تا
او را از ضلالت نجات دهد.
احمدی‌نژاد نماینده‌ی سنتی است جهش‌کرده به مدرنیت. او مظهر عقب‌ماندگی مدرن ما
و مدرنیت عقب‌مانده‌ی ماست. او اعلام ورشکستگی فرهنگ است.
احمدی‌نژاد نشان فقدان جدیت ماست. آن زمان که در قم گفت، هاله‌ی نور او را
دربرگرفته، حق بود که حجج اسلام این حجت را جدی گیرند، عمامه بر زمین کوبند،
سینه چاک کنند و لباس بر تن او بردرند تا تکه‌ای به قصد تبرک به چنگ آورند.

آن زمان که از دستیابی به انرژی هسته‌ای در آشپزخانه سخن گفت، حق بود مكتب ‌ها و
دانشگاه‌ها تعطیل می‌شدند، حق بود بر سر در آموزش و پرورش می‌نوشتند «این
خراب‌شده تا اطلاع ثانوی تعطیل است» و آموزگاران از شرم رو نهان می‌کردند.
احمدی‌نژاد از ماست. طرفداران او نیز همولایتی‌های ما هستند. میان احمدی‌نژاد
با گروهی از رهبران اپوزیسیون فرق چندانی نیست. در روشنفکری ایرانی هم نوعی
احمدی‌نژادیسم وجود دارد، آن جایی که یاوه می‌گوید و در عین غیر جدی بودن، سخت
جدی می‌شود. در وجود چپ افراطی ایران، از دیرباز احمدی‌نژادی رخنه کرده است
منهای مذهب، یا با مذهبی که گفتار و مناسک دیگری دارد. احمدی‌نژاد رضاشاهی است
با تعصب مذهبی، البته رضاشاهی در اوایل کارش.

احمدی‌نژاد نشان‌دهنده‌ی جنبه‌ی «مردمی» جمهوری اسلامی ايران است، جنبه‌ای که
اکثر منتقدان آن نمی‌بینند، زیرا هنوز از انتقاد از دولت به انتقاد از جامعه
نرسیده‌اند و از همدستی‌ها و همسویی‌های دولت و جامعه غافل‌اند. اکنون همه چیز
با تقلب و کودتا توضیح داده می‌شود. تقلبی صورت گرفته، که ابعاد آن را
نمی‌دانیم. برای این که نیروی پوپولیسم فاشیستی دینی را نادیده نگیریم، لازم
است همه‌ی تحلیل‌ها را بر تقلب و کودتا بنا نکنیم. رای احمدی‌نژاد یک میلیون هم
باشد، بایستی ریشه‌ی اجتماعی فاشیسم دینی را جدی بگیریم

بیانیه شماره 10 مهندس میرحسین موسوی در مورد دادگاه گروهی از فعالان نهضت سبز

2009-08-04T17:24:00.001+04:30

بسم الله الرحمن الرحیم

می‌گویند فرزندان انقلاب در دادگاهی که دیروز تشکیل شده بود به ارتباط با بیگانه و برنامه‌ریزی برای ساقط کردن نظام جمهوری اسلامی اعتراف کرده‌اند. اینجانب در سخنان آنان دقیق شدم و در حقیقت آن چنین چیزی نیافتم، بلکه شنیدم که با ناله‌ای عمیق از سرگذشت دردناک خود در این پنجاه روز می گفتند؛ انسان‌هایی له شده که ممکن بود به هرچیز دیگری هم که به آن الزام شود اقرار کنند به راستی چه چیز دیگری جز داستان رنج‌هایی که کشیده‌اند ممکن است بگویند. می‌گفتند محسن روح‌الامینی حق داشت که شهید شد. می گفتند که اگر 50 روز ایستادگی نکرده بودیم این نمایش هفته‌ها پیش برگزار می‌شد. می‌‌گفتند هرچه را که به آنان می‌گفتند تا گفته باشند که اینها حرف‌های ما نیست.

دندان شکنجه‌گران واعتراف‌گیران دیگر به استخوان مردم رسیده است تا جایی که اینک از میان کسانی قربانی می‌گیرند که خدمات بزرگ به کشور و نظام در کارنامه دارند و به تهدید دیگرانی سرگرمند که در نشو و نمای این نهضت و تاسیس نظام برخاسته‌ از آن برجسته‌ترین نقش‌ها را بر عهده داشته‌اند. آیا کسانی را که آرزوی شهادت در راه نورانی انقلاب اسلامی داشته‌اند به چیزی کمتر از آن تهدید می‌کنید؟ یا پس از به مسلخ بردن جمهوریت نظام، اسلامیت و آبروی آن را هم با این بی‌آبرویی‌ها هدف گرفته‌اید؟ تنها داوری قطعی وجدان بشری از مشاهدة دادگاه‌هایی اینچنین فرمایشی سقوط اخلاقی و بی‌اعتباری صحنه‌گردانان آن است.

صحنه‌هایی که دیدیم و دیدید جز تدارکی ناشیانه برای شروع به کار دولت دهم نیست. از دادگاهی که همه چیزش تقلبی است انتظار دارند عدم وقوع تقلب در انتخابات را اثبات کند. اگر شما اهل تقلب نیستید آن را در رعایت ظواهر اولیه یک دادرسی قضایی به نمایش بگذارید. با دادخواستی سخیف با طرح مطالبی بی‌ربط، با استناد به کتاب‌هایی که به خروار خمیر می‌شوند، با تکیه بر گزارش خبرنگارانی که نامشان را هم کسی نشنیده است و با استناد به اعتراف‌هایی که رنگ شکنجه‌های قرون وسطایی از آن هویداست انتظار دارند ملت را به چه چیز قانع کنند؟ آیا نخوانده‌اند که پیامبر اکرم (ص) فرمود برای کسی که بعد از شکنجه اقرار کند حدی نیست یا کسی که در زندان یا قید و بند باشد و او را تهدید کرده باشند اقراری برای او نیست (الغدیر جلد ششم).

مردم ما با فرزندان خود که دیشب پس از 50 روز بی‌خبری چهرةشان را دیدند احساس همدردی می‌کنند. برادران ما! غمگین نباشید. بدانید که مردم وضعیت شما را درک می‌کنند و می‌دانند که حفظ جان شما واجب‌تر از هر چیز دیگر است. زود خواهد بود که ملت محاکمه مرتکبین این فجایع را شاهد باشد و بازجویان و شکنجه‌گرانی که این‌گونه با جان و آبروی او بازی می‌کنند بشناسد.

وَلَوْ یُؤَاخِذُ اللّهُ النَّاسَ بِظُلْمِهِم مَّا تَرَکَ عَلَیْهَا مِن دَآبَّةٍ وَلَکِن یُؤَخِّرُهُمْ إلَى أَجَلٍ مُّسَمًّى فَإِذَا جَاء أَجَلُهُمْ لاَ یَسْتَأْخِرُونَ سَاعَةً وَلاَ یَسْتَقْدِمُونَ

و اگر خداوند مردم را به [سزاى] ستمشان مؤاخذه مى‏کرد جنبنده‏اى بر روى زمین باقى نمى‏گذاشت لیکن [کیفر] آنان را تا وقتى معین بازپس مى‏اندازد و چون اجلشان فرا رسد ساعتى آن را پس و پیش نمى‏توانند افکنند.

میرحسین موسوی